Vertrekken of wachten tot de kinderen meerderjarig zijn?

Brief van een slachtoffer.

Haar woorden zijn als kristal en porselein, gesponnen uit de fijnste zijde. Ze komen recht uit haar hart en ziel. Daar waar de pijnen en verdriet opgehoopt liggen te zweren. Ze schreef deze brief voor zichzelf, toen ze nog onder 1 dak met de narcist woonde. Hij heeft deze brief nooit gelezen. Want ze kon onmogelijk zeggen dat ze plannen had om uit de relatie te stappen. Ondertussen heeft ze de stap gezet en is ze eindelijk vrij!

Slachtoffers hebben er nood aan om hun verhaal te kunnen vertellen. Sommigen schrijven erover.

De ergste pijn voor een slachtoffer is dat zij nooit feedback van de narcist zal krijgen. Het is onmogelijk om af te sluiten. Het slachtoffer staat in de relatie met de narcist ‘altijd’ alleen. Zij praat tegen een muur. Als er dan al feedback komt, dan zijn het verwijten. Alles wordt omgezet in beschuldigingen, verwijten en afstraffingen. Op het einde van de relatie heeft zij geen enkele waardegevoel meer en zal zij zich helemaal moeten terugvinden.

Alle contact met de narcist stopzetten vraagt immens veel kracht. Maar ze moet wel. Al haar krachten zijn opgebruikt. Ze glijdt steeds meer weg en kan niet meer geven. Vanaf nu schreeuwt haar intuïtie dat alle energie naar haar moet gaan. Ze begint in te zien dat ze zal moeten wegstappen.

Dit is het finale keerpunt. We maken dit allemaal mee. Velen zien hun narcistische partner nog graag. Toch zullen zij nu voor zichzelf moeten gaan kiezen. Uit pure noodzaak. Het gaat nu over haar leven of dat van hem. Het gaat letterlijk over leven of dood. Want de gezondheid van een slachtoffer lijdt immens onder het misbruik, en de heropbouw zal jaren werk vragen.

Dit is haar brief.
Mijn eerste brief aan jou, spreekt boekdelen. Ik had iemand gevonden die mij ontzettend goed begreep.

Nu weet ik beter, veel beter, ik heb je door. Ik zie het hele plaatje. Ik ben met je getrouwd in de volle overtuiging dat we het samen wel goed zouden hebben.

Ik heb mijn instinct niet gevolgd en het gevoel van onrust en twijfel niet willen geloven. Ik was ook niet vertrouwd met narcisme. Ik was ervan overtuigd dat ik enkel authentieke mensen kende. Nooit eerder was ik iemand met zo’n diepe leegte tegengekomen.

Ik geef het hier op, het is genoeg geweest. Ik heb alles, alles, alles gedaan dat in mijn macht lag om er iets goeds van te maken. Iets wezenlijks, iets diep. Maar met die leegte in jou, is dat onmogelijk.

Ik heb jaren voor m’n kinderen ‘la vita e bella’ gespeeld. Jarenlang en misschien omdat ik nog hoop had, een sprankeltje geloof in m’n artiest, of narcist. Nu niet meer, nu is het over.

Nu zie ik de luchtspiegeling, telkens opnieuw doe jij dit, met je toverstok, tover je een fata morgana. En ik geloof weer in het sprookje, maar nu niet meer. Ik wil niet meer, zelfs al komt het sprookje deze keer wel uit.

Ik weet van mezelf dat ik niet veel nodig heb, misschien enkel liefde. Hoeveel keer heb ik je gesmeekt om die te krijgen? Altijd weerhield je me van liefde. Je kon het niet. Je leek op je moeder. En inderdaad, je kon het niet. Omdat je het niet wilde. Omdat het je geen barst interesseert hoe ik me voel. Jouw behoeftes waren toch O zo belangrijk.

Het is op, het is over, het is uit. Ik heb een krop in m’n keel. Ik voel me heel erg bedrogen en toch voel ik me ook enorm sterk. Ik moet nu juist nog de kracht zien te vinden om effectief de deur toe te trekken en aan m’n vrije leven te beginnen.

Mijn vraag is nu, doe ik het nu of doe ik het binnen 5 jaar? Heb ik nog de kracht om 5 jaar vol te houden? Kan ik 5 jaar schaken en toneel spelen? Is het nog de moeite om dit nog 5 jaar vol te houden? Dit doe ik enkel nog voor m’n kinderen, omdat ik niet wil dat zij slachtoffer worden van je zieke geest. Ik wil er voor hen zijn, ‘k wil hen beschermen. En hoe doe ik dat best?

Dat is geen vraag aan jou, maar een vraag aan mezelf. Daar zoek ik nu een antwoord op.

Getekend

Mezelf

 

Update: Na al die tijd ontvang ik soms nog een mailtje van haar. Na de scheiding had ze iemand leren kennen die ook narcistische trekken had. Ze zag in dat deze relatie ook nog een les was. Ondertussen vond ze de ware liefde. Het geluk straalt van haar af. Dit maakt mij blij! Ze heeft een goede job, een goede man en ze ontdekt zichzelf. Er worden creatieve stappen gezet.

Uiteindelijk komt alles altijd goed.

Maar we moeten wel eerst de verandering in onszelf op gang trekken.