Mijn missie!

  • Narcisme in België op de kaart zetten.
  • Justitie moet slachtoffers van mentaal- en lichamelijk misbruik erkennen en hun kinderen topprioriteit geven.
  • Omgang- en hoederecht buiten de rechtbank regelen via forensische psychologen.
  • Wanneer er een vermoeden is van mentaal misbruik. Moet er standaard onderzocht worden op een persoonlijkheidsstoornis.
  • Ook slachtoffers moeten de juiste begeleiding krijgen. De therapie moet gericht zijn op zelfliefde en mentale weerbaarheid. Want anders trekken zij later opnieuw een cluster B aan. Zo blijven hun kinderen in misbruik en dat kan niet de bedoeling zijn.
  • Justitie moet alle kinderen van een pathologische cluster B ouder, tot 18 jaar met therapie bijstaan.
  • Controle op jongerenwelzijn.
  • Consulenten zijn maatschappelijk werkers en sociaal assistenten, deze zijn niet opgeleid om een psychologische analyse te maken van de ouders en hun kinderen. Dit moet veranderen.
  • Onderwijs moet hoofdvakken voorzien over mentale weerbaarheid en zelfliefde, zelfontwikkeling en meditatie.

Zelfliefde is het enige antigif tegen haat en het elixir voor levensgeluk!

Over Constantia

Wie ben ik?

Ik ben op 14 juni 1965 geboren te 2880 Bornem en een gemeente verder opgegroeid in Sint-Amands aan de Schelde. Grootgebracht aan het ‘stille water’. Ik heb 2 broers en een stiefbroer, die een pak ouder zijn dan ik. Mijn ouders en stiefvader zijn allang overleden. Ik heb enkel nog contact en een goede band met mijn 2 broers en diens kinderen. Voor het overige is er in de verre verte nog wel een klein beetje familie, maar er is geen enkele band. Laat ons zeggen dat ik mijn buren beter ken.

Mijn kindertijd.

Door de gezinsperikelen in mijn kindertijd had ik niet geleerd hoe ik van mezelf moest houden. Omdat de focus niet op mezelf, maar op mijn ouders en de gezinsdynamiek lag, kon ik die innerlijke liefdesconnectie met mezelf niet ontwikkelen. Zo wortelde ook onzekerheid en een laag zelfbeeld. Onbewust was er onderhuids een sluimerend gevoel dat ik niet waardig genoeg was om graag gezien te worden. Vanaf leeftijd 16 tot 26 had ik boulimia nervosa. Dit is een zware eetstoornis. Ik nam steeds een hoop laxeermiddelen nadat ik mezelf had overeten om daarna weer te beginnen lijnen. In mij knaagde een gevoel van verdriet. Dit was een emotie die steeds latent aanwezig was. Tijdens de meest euforische piekmomenten van mijn leven leek het alsof dit verdriet verdwenen was. Maar uiteindelijk was niemand in staat om de melancholie van mijn onvervuld verlangen te helen.

Pas rond mijn vijftigste levensjaar begreep ik eindelijk waar die pijn vandaag kwam. Ik had met mijn vader niet emotioneel kunnen hechten. En voor mijn moeder voelde ik me vanaf mijn kleuterperiode verantwoordelijk. Er was de drang en het plichtsgevoel om haar te beschermen, haar sterker en krachtiger te maken. Te redden.

De enige die mijn onvervuld verlangen ooit zou kunnen helen, was ik zelf. En niemand anders.

 

Moeder, vader, stiefvader.

Mijn vader kon hard zijn, maar hij had zeker niet de narcistische pathologie. Het gezin van 4 kinderen wogen zwaar op hem. Hij was in zichzelf verdwaald en zakte frequent af naar café om zijn eigen pijn te verdoven. Mijn stiefvader was wel narcistisch en had pedofiele kenmerken. Met de kennis die ik vandaag bezit, ben ik ervan overtuigd dat mijn moeder de ‘afhankelijke persoonlijkheidsstoornis’ had. Zij had angst en paniekstoornissen. Ze slikte kalmeringsmiddelen zoals Valium en pijnstillers.

Ruzies, alcohol, angst, spanning, onrust.

Vader kwam regelmatig ’s nachts dronken thuis en dan was er ruzie. Door deze dronkenschap uitte hij tegenover mijn moeder dreigingen om haar te vermoorden, maar die meende hij niet. Hij heeft haar ook nooit geslagen. Voor mij was het allemaal wel levensecht en ik dacht telkens wel dat hij mijn moeder iets zou aandoen. Wanneer hij op café zat sliep ik die nacht amper en wachtte ik urenlang op de koude trap zijn komst af, want ik moest waken. Ik voelde me verantwoordelijk voor mijn moeder. Wanneer hij thuiskwam sprong ik op moeders schoot om haar te beschermen. Door mijn bemiddeling zwakte de ruzie af en ging uiteindelijk iedereen slapen. Dit gepolariseerde patroon herhaalde zich steeds opnieuw en speelde zich tijdens het begin van mijn piepjonge kinderjaren af. Mijn kindertijd was doorspekt met angst en er vloeiden heel wat tranen. Ik zat vaak alleen aan het graf van Emile Verhaeren, te staren naar het Scheldewater, om de pijn wat te kanaliseren.

Broers.

Mijn broers voelden niet echt ongemak en sliepen rustig verder. Ik was de gevoeligste. De gezinsdynamiek woog blijkbaar enkel zo zwaar op mij. Wanneer ik hen later als volwassene hierover aansprak konden zij zich amper in mijn situatie inleven. Nu begrijpen ze het allemaal wat beter. Omdat ik nu de psychologische redenering er tegenover kan plaatsen. Na mijn heling was er vervolgens de drang ook niet meer om hen hiervan te overtuigen. Ik wist nu zelf wel hoe alles in mekaar zat en dat was voldoende. Dit is de kracht van zelfliefde. Je voelt de noodzaak niet meer om jezelf aan iedereen te gaan uitleggen.

Seksueel misbruik.

Op 9-jarige leeftijd vluchtte mijn moeder van mijn vader weg. Je zou denken, goed nieuws? Eindelijk rust? Helaas was dit niet het geval. Mijn stiefvader dronk ook regelmatig. Hij vernederde mij en brak me af. Af en toe beloonde hij mij met complimenten die seksueel getint waren. Het was duidelijk dat hij niet in mij geloofde en zich eraan optrok om mij vervolgens neer te halen. De mondelinge lichamelijke insinuaties hebben jaren geduurd. Heel af en toe betastingen, (gelukkig?) verder niets. Uitspraken over mijn ontluikende vrouwelijkheid, mijn lichamelijke vormen. Mijn moeder was erbij aanwezig, maar zag er geen graten in. Mijn stiefvader heeft later toen hij al bejaard was nog andere minderjarige vrouwen seksueel misbruikt en het bleef toen niet alleen maar bij betastingen. Vanwege de privacy voor deze mensen ga ik hier niet verder op in.

Vriend met cluster B eigenschappen in combinatie met hoogbegaafd autisme.

Deze interpretatie komt van mij, want een diagnose werd nooit officieel bij hem vastgesteld. (Toch niet bij mijn weten.) Rond leeftijd 40 werd ik verliefd op hem. Deze periode werd buiten die van mijn kindertijd de meest pijnlijke van al. Het leven smeet mij spreekwoordelijk tegen een betonnen muur. De gedachte om te willen sterven was constant aanwezig. Het duurde 6 jaar om mij uit zijn kluwen te onttrekken. Hij misbruikte mijn liefde om er zijn seksverslaving mee te kunnen bevredigen. Door mijn ervaringen was ik heel naïef en ik geloofde dat hij voor mij voelde. Dit maakte hij mij telkens wijs wanneer het hem uitkwam. Zodat ik hem weer een kans zou geven. En dat deed ik ook.

Mijn heling.

Alle vraagstukken wat betreft mijn ex vriend zijn opgelost. Ik erkende mijn aandeel. De pijn is verwerkt. Ik ging zelfliefde ontwikkelen en heb alles een plaats kunnen geven. Ook die van mijn kindertijd. Deze transformatie heeft enkele jaren geduurd. Ben zonder begeleiding van derden met mezelf aan de slag gegaan. Mijn trauma is verwerkt. Ik ben nooit meer alleen, want ik heb mezelf. Ik ben niet meer onzeker.

Het onvervulde verlangen is verdwenen. De liefde stroomt als een eindeloze rivier vanuit men ziel naar mijn hart en terug. En alles wat overstroomt geef ik onvoorwaardelijk aan een ander.

Lieve mensen, onderschat het helingsproces niet. Je komt jezelf keihard tegen. Wanneer cluster B personen als een tornado je leven zijn binnen gewaaid, moeten er lessen geleerd worden en sta je aan het begin van jouw geestelijke transformatie. Of je dit nu wil of niet.

Begrip en vergeving voor mijn ouders en stiefvader.

Een goede raad. Wanneer je wil helen, dan moet je eveneens schoon schip maken met de mensen die jou pijn deden. Je moet dan even aan hun kant kunnen gaan staan en trachten te begrijpen waarom zij die keuzes maakten. Psychosociaal trauma wordt doorgegeven van de ene generatie naar de andere. Door haatdragend en kwaad te blijven, zal je nooit kunnen helen. Want dan hou je zelf het misbruik en het trauma in stand. Ontkoppel je van hun gemaakte keuzes, of die nu bewust of onbewust waren. Besef heel goed dat jij niet verantwoordelijk was. Verder zijn wij als volwassene wel verantwoordelijk voor onze eigen levenskeuzes en hoe we met anderen omgaan. Voor wat wij onszelf en anderen aandoen. Dit mogen we niet van ons afschuiven. Mijn ouders en stiefvader zijn al sinds lange tijd overleden. Ik heb hen met heel mijn ziel vergeven en ik hou van hen.

Dankbaar voor al mijn levenservaringen.

Want daardoor ben ik de vrouw die vandaag tegenover jullie staat. We komen maar voor 1 reden naar aarde en dat is om het bewustzijn van onze ziel te exploreren. Geestelijke groei was mijn allergrootste beloning. Enkel leed en tegenslagen zorgen voor een spirituele verrijking. Je bouwt geestelijke weerstand op en je staat immens krachtig in het leven. De 4 belangrijkste eigenschappen die ik me hierdoor kon eigen maken zijn:

Geduldig zijn. Vertrouwen voelen en beseffen dat alles op het juiste moment naar je toekomt. De kracht van loslaten. En in het heden leven.

 

Ik vergaf mijn ex vriend.

Ik ben nooit lang kwaad op hem kunnen zijn. Mijn liefde voor hem was zo zuiver als bergwater en daar heeft hij zelf niets mee te maken. Voor mijn eigen welzijn moest ik aanvaarden dat we nooit nog zullen samenzijn, en moest ik wel doorzetten om geen contact meer te nemen of nog contact te aanvaarden. Mijn gezondheid, zelfs mijn leven stond op het spel. Ik zou mezelf nog zieker gemaakt hebben als ik in die emotionele hel van aantrekken en afstoten was blijven hangen.

Dankzij de spiegel die hij mij voorhield kon ik de vrouw worden die altijd in mij klaar zat, en samensmelten met men ware ziel.

 

Woonplaatsen.

Op 9-jarige leeftijd gingen mijn ouders uit elkaar en zijn we naar Antwerpen verhuisd. Daar heb ik tot mijn dertigste gewoond. Daarom is er een beetje Antwerps accent herkenbaar. Vervolgens woonde ik 21 jaar lang in 2400 Mol. Daarna 3 jaar Oost-Vlaanderen en sinds oktober 2019 woon ik te Alken, Limburg.

Mijn liefde voor …

Sport, dieren, natuur. Vooral opkomen voor de zwakkeren.

Vanaf 30-jarige leeftijd ben ik heel intensief, zelfs dwangmatig beginnen sporten. Ik hou enorm veel van dieren en van de natuur. Van kinds af nam ik het al op voor de zwakkeren. Op school ging ik de meisjes beschermen die werden gepest. Ik kon dat niet verdragen. Wanneer ik een dier in nood zie, dan breng ik het meteen in bescherming. Ik heb (zwerf)katten, 2 honden en een paard in mijn leven gehad.

Sporten.

Lopen, fitness, spinning, koersfiets, Mtb, paardrijden, squash, snowboarden. Op 38-jarige leeftijd ben ik motor beginnen rijden. Eerst had ik een Monster Ducati, daarna een racemotor. Een Triumph Daytona 675. Die motor verkocht ik enkel jaren geleden.

Kanker.

In 2011 ontwikkelde ik door de stress van het misbruik kwaadaardige blaaskanker. 12 kijkoperaties verder en met verlies van mijn rechter nier in 2017, ben ik helemaal terug in topconditie. De laatste jaren werden er geen tumoren meer in mijn blaas en urineleider gevonden. Alleen mijn nier moet nog worden opgevolgd en om de 9 maanden een blaasonderzoek.

Lichamelijke- en geestelijke zelfzorg.

Ik draag goed zorg voor geest en lichaam en sport nog steeds. 3 maal per week ga ik lopen en doe ik aan krachttraining. Verder volg ik het voedingsprotocol ‘periodiek vasten’. (Intermittent fasting) En drink ‘om mijn laatste en enige nier te beschermen zelden alcohol, geen koffie meer. Ik drink kruidenthee en water. Mijn relatie met voeding is spontaan gestabiliseerd. Voel me super in mijn lichaam en zie mezelf op alle vlakken graag, ook al ben ik verre van perfect. Ik draag het ouder worden met gratie en ben dankbaar voor elk jaartje en rimpeltje meer. Wanneer ik dit schrijf ben ik 54 jaar.

Loopbaan.

Op 16-jarige leeftijd kreeg ik alle kansen in de diamantsector. Eerst assistant management bij een Indisch diamantbedrijf. Dan makelaar ruwe diamant. Vervolgens uit de sector weggegaan en voor tal van Belgische bedrijven gewerkt in de verkoop buitendienst. Ik verkocht zowel diensten als producten.

Mentaal misbruik

Conclusie mentaal misbruik.

Wanneer je zelf nooit mentaal misbruik hebt ondergaan, kan je onmogelijk begrijpen hoe dit voelt en uitspeelt. Wanneer je dan toevallig met informatie over narcisme in aanraking komt, valt het gevoel bijna niet te omschrijven, wat er dan in jou omgaat. Eerst een ‘verbijsterend’ gevoel. Elke zin die je dan leest is een ‘match’. Alsof het over jouw vriend gaat. Alsof deze artikels over ‘jouw’ leven gaan. Je adem stokt. Daarna een groot gevoel van ‘opluchting’. Je bent niet alleen. Jouw vriend zijn gedrag staat hier omschreven. En nu heb je ietwat concreets in handen waar je voorlopig mee verder kan. Echter dat gevoel is van korte duur. Want nu zit je met nog meer vragen, waarop je een antwoord wil. En aan de andere kant blijft het stil. Nu ja, stil? Als je de drama en de strategische spelletjes er niet bijtelt. Hou in gedachte: Van hen zal je ‘nooit’ één antwoord of ‘gemeende spijt’ krijgen. Nu niet en binnen 50 jaar ook niet. Bewaar dit in jouw geheugen. Je zal het nog nodig hebben en uiteindelijk gaan inzien.

Vanaf nu begint jouw zoektocht.

Je volgende gevoel is er één van ‘ongeloof’. Als iemand die door de duivel achtervolgd wordt, begin jij je zoektocht over narcisme. Je schuimt webpagina’s en videokanalen af over alles wat er rond deze materie wordt geschreven en gezegd.

Is er nog hoop?

Nu komen de twijfels naar boven. “Het kan toch niet dat mensen zo slecht kunnen zijn? Vraag jij jezelf. Ik zag vroeger steeds in iedereen het goede. En dan begin je te twijfelen of deze geliefde de persoonlijkheidsstoornis wel heeft? Je onderbewustzijn probeert het af te zwakken. Je hebt misschien ontwenningsverschijnselen of een liefdesverslaving? Maar je wil vooral zeker zijn. Je wil 100% garantie dat hij echt niet meer kan veranderen. Want als hij verandert, is er hoop en kunnen we misschien samenkomen? En dan zal ik eindelijk gelukkig worden.

En je mallemolen van gepieker, met een nieuwe lading vraagstukken, is opnieuw voor een lang rondje vertrokken.

Alle begrip voor jouw geworstel. Als één iemand jouw impasse kan begrijpen en erin kan meeleven, dan ben ik het wel.

Narcisme België.

Op het einde van mijn heling heb ik Narcisme België opgericht. Ik had dit helemaal niet voorzien. Het heeft zo moeten zijn. Als dit niet was gebeurd, dan zou ik nooit nog met narcisme bezig geweest zijn. Dan had ik het losgelaten. Maar nu is het mijn taak om mijn kennis dagelijks te verbeteren. Dus moet ik wel met deze materie bezig zijn. Want ik heb een missie waar ik tot de dood aan zal werken.

En dat is voor anderen licht op het pad van hun heling schijnen. Hen sterk en krachtig maken. Iets waar ik bij mijn moeder niet in ben geslaagd. Elke keer als ik hierin bij iemand slaag, dan overvalt mij puur geluk. Want dan ben ik ook geslaagd.