Mijn rijpe slangenhuid, gevallen op de grond.

De vingerafdrukken op mijn jongere ziel van een verleden dat is afgerond.

De glasscherven van mijn oude spiegel worden voorgoed opgeborgen,

in een doos dat heet verleden en verterende zorgen.

Promotie naar hogere sferen.

Een nieuwe spiegel om de toekomst te eren.

Wanneer de echo van de zon mij betastend zal raken, zal in mijn nieuwe huid een oude ziel ontwaken.

 

~ Constantia de Gier ~

 

Na iets meer dan een jaar praktijkervaring (opgericht 2017) zie ik in dat dit artikel broodnodig is. Een persoon die ik al even begeleid, inspireerde mij door haar nood om hier een artikel te willen over lezen. Ze heeft een zware kindertijd gehad en ze is hier diep door getekend. Haar ouders mishandelden haar mentaal en fysiek. Zij sloten haar regelmatig op in de kelder. Ze werd constant vernederd en gebruikt als Assepoester. De andere kinderen in het gezin werden bewierookt en bevoordeeld. Zelfs nu ze in de 50 loopt, krijgt ze van haar familie nog steeds dezelfde behandeling. Zij heeft zware angststoornissen, een laag zelfbeeld en weinig zelfvertrouwen. Maar toch gek feitelijk, want deze vrouw heeft professioneel zoveel bereikt.

Op latere leeftijd volgde ze volwassenenonderwijs en behaalde zij door haar inzet een indrukwekkend diploma, waardoor ze nu een goede job heeft. Ze heeft een eigen knus appartement, een mooie auto en een knappe lieve dochter. Op een dag ontmoette ze haar narcist en ze vecht nu voor haar heling. Het is voor haar haast onmogelijk om over de mishandelingen van vroeger te praten. In mijn begeleidingen houd ik bewust de spiegel van haar opvoeding voor en laat niet los. Want daar ligt haar heling.

De valkuilen tijdens ons helingsproces kunnen niet zwart wit op een lijstje worden genoteerd. Elk trauma en ieders kindertijd is uniek. Wat voor de ene tijdens de heling zware diepe valkuilen zijn, is voor een ander slachtoffer een makkelijkere etappe. Ook hier zijn we het aan onszelf verplicht om via de mentale tijdmachine naar onze kindertijd terug te keren. De puzzel van ons leven, nu nog in duizenden stukken, ligt klaar om gelegd te worden. Doorgewinterde puzzelaars weten dat er een bepaalde techniek nodig is om een puzzel in elkaar te steken. Bij de verbrokkelde psyche is dit niet anders.

Een van de valkuilen van een persoon met een hechtingsproblematiek is dat zij worstelen met een schuldgevoel, wanneer het gaat over de ouders verantwoordelijk te stellen.

Wanneer je opgroeide in een omgeving met alcoholmisbruik, had je misschien medelijden met je moeder, die onder druk stond van jouw verslaafde vader? Of je voelde misschien spijt voor jouw vader die werd misbruikt door je narcistische moeder?

Een kind wil niet kiezen tussen beide ouders. Maar je moet wel begrijpen dat wanneer je als kind in zo’n situatie empathie voelt voor de verkeerde keuzes van je ouders, jouw bewustzijn dan letterlijk wordt weggenomen van de ervaring. Waarom is het voor jou zo belangrijk dat je dit deel goed begrijpt? Het is van cruciaal belang om te kunnen helen wanneer men een volledig zicht heeft op de gezinsdynamiek en de hechtingsproblematiek.

Iedereen groeit op met een gekleurde waarheid. Met een zienswijze die later nog niet werd onderzocht of ze wel echt klopt met de werkelijkheid.

Wanneer onze thuis onveilig en onvoorspelbaar was, onze ouders onze waarnemingen manipuleerden, waren we niet in staat om hen verantwoordelijk te stellen. Wanneer dit steeds herhaalde, konden we gezegd hebben: “Ik hou er niet van wat hier gebeurt en waarom krijg ik bijvoorbeeld de schuld van dingen die je zelf doet?” Jij gewoon onredelijke regels en wetten moest volgen die nergens op sloegen en onrechtvaardig waren.

Je moet begrijpen dat onze ervaringen werden herleid tot geconditioneerd gedrag, waar we ons als volwassene niet eens bewust van zijn dat we deze uitbeelden.

Er is zoveel gebeurd en er zijn zoveel emotionele herinneringen. Als we inzichten krijgen in de neurologische, biologische, lichamelijke, psychologische processen. Dan kunnen we ook vat krijgen op onze heling. En onze mentale ontwikkeling versnellen.

Ieders kindertijd ziet er anders uit. Dit kon best een gezin zijn waar vader en moeder voor de buitenwereld degelijkheid uitstraalden, maar in werkelijkheid emotioneel onbereikbaar waren. Bijvoorbeeld een prestatie-opvoeding. Een vader die steeds werkte en die van jou hetzelfde verwachtte. Jouw schoolcijfers nooit voldoende waren. Je steeds te horen kreeg dat het nog beter had gekund. Liefde werd vertaald naar prestaties. Je ouders konden niet emotioneel verbinden. Of geen liefde uiten? Geen knuffels, maar eerder een duw. Waar liefde geen vorm vond en je opgroeide in een kil huis, in plaats van een warme thuis. Niemand praatte over emoties. Je kon bijvoorbeeld twee ouders hebben gehad die steeds hun omgeving behaagden.

Wanneer jouw ouders met jou niet konden hechten, kan jij ook niet met jezelf hechten. Dit is jouw fout niet. Er is een vorm van verlating en afwijzing. Een absoluut gevoel van niet genoeg te zijn. Zo zal jij jezelf als volwassene eveneens verlaten. Het zal moeilijk zijn om volledig te verbinden in intieme relaties.

Ik heb geen verbinding met mijn ‘ware ik’. Als mijn eigen vader me afwijst, mijn moeder altijd zegt dat het mijn schuld is, dan wijs ik ook mezelf af. Wanneer je moeder best oké was en enkel jouw vader afwijzend was, dan voel jij je ook niet volledig. Er is een gradatie in afwijzing.

Wanneer er sprake is van verlatingstrauma en niemand het voorbeeld gaf van hoe we met onze gevoelens moesten omgaan, dan zijn we heel bang voor verlating. Dit heet verlatingsangst.

We zullen dan anderen behagen. We zullen liever ja zeggen in plaats van neen. We zijn bang voor verlating wanneer we tegen hun wensen ingaan. Dit noemen we please-gedrag. Deze mensen hebben het later als volwassene moeilijk om anderen verantwoordelijk te houden voor hun gedrag.

Slachtoffers van mentaal misbruik zijn gewonde kinderen in een volwassen lichaam. Het onderbewustzijn geeft aan dat ze niet goed genoeg zijn. Zij denken eerst aan de noden van anderen. Het slachtoffer voelt dat zij om aandacht moet bedelen, terwijl de narcist gewoon aandacht opeist.

Personen die emotioneel afhankelijk zijn, leven in ontkenning over hoe de thuissituatie echt was. Het is des mens om pijnlijke ervaringen naar de achtergrond te verdringen. Men tekent het rooskleuriger in. (Cognitieve dissonantie)

De meesten hadden ouders die voor hen zorgden. We willen hen niet afvallen door kritiek te geven op hun opvoeding. Want dan overvalt ons een schuldgevoel. Vervolgens denken we dat onze kindertijd zo slecht nog niet was. Op het moment dat we de waarheid willen verbinden aan de werkelijkheid, voelen we telkens schaamte. Ook al had vader een drankprobleem of was hij gewelddadig, dan zien we dat hij anderzijds ook hard moest werken om voor zijn gezin te zorgen. Moeder die bijvoorbeeld steeds in de weer was met haar huishouden en ons. Of misschien hadden ze wel een eigen bedrijf, met zelf weinig vrije tijd?

Misschien heeft grootmoeder ons wel grootgebracht of was er een kindermeisje? We woonden toch in een mooi huis, gingen vaak op reis en droegen mooie kledij? Moeder deed toch haar best? Vader deed toch zijn best? We hadden toch niks te kort? Ze lieten ons studeren? Of we voelen medelijden met onze ouders, omdat ook zij een zware kindertijd hadden?

We voelen telkens schaamte wanneer we deze denkpiste bewandelen. Hoe verwond we ook zijn geweest, we hebben het moeilijk om tot deze realiteit te komen. Dit is voor velen een groot struikelblok. Hieruit ontwaken is vrij confronterend.

Eerst moeten we uit de ontkenning van onze eigen innerlijke ervaringen weg stappen. En dan moeten we ook nog eens onze ouders verantwoordelijk stellen. Hun eigen verwondingen kunnen waarnemen. En wat deze verwondingen vervolgens bij ons hebben veroorzaakt. We moeten in contact komen met hoe we ons als kind voelden.

Weerstand heeft hetzelfde effect als een verstopte ader.

Telkens wanneer we weerstand bieden of feiten verdringen uit onze kindertijd. Maar vooral, hoe voelden we ons daarbij? Wanneer we deze ware emoties ontkennen dan zullen we lijden. Geen stap verder geraken. We moeten de verstopping wegnemen en gaan aanvaarden wat er echt gebeurd is.

Onze emoties moeten opnieuw kunnen stromen, zodat de blokkades kunnen oplossen. Hoe pijnlijk en onrechtvaardig de ervaringen ook waren, we moeten er recht instappen.

We moeten het verleden integreren in vandaag en dit zal onze toekomst positief beïnvloeden.

Dus iedereen die zegt dat je over het verleden moet geraken, omdat het voorbij is, begrijpt het niet echt.

Het verleden staat nog steeds op actief, omdat je als volwassene nog altijd die pijn van toen niet hebt aangepakt. Je hebt er jezelf nog niet mee geconfronteerd. We moeten er dus voor zorgen dat niets uit het verleden ons nog vasthoudt. Want anders creëren we onbewust het verleden in het heden.

We moeten mensen wakker maken en uit overlevingsmodus halen.

Wanneer we uit de overlevingsmodus naar leermodus worden gehaald, dan zullen onze angsten afnemen, verminderen en verdwijnen. Dan lost ook het trauma op.

Wanneer de personen die mijn praktijk bezoeken over hun ouders praten dan zie ik steeds opnieuw dat struikelblok. Dan zeggen ze dat ze best een mooie kindertijd hadden en dat ze moeder of vader op die manier niet willen zien. Dat ze zich zo niet willen voelen.

Maar dat wil je wel.

Als vader dronk, beledigend of narcistisch was, dan is dit gebeurd. Wanneer jouw ouders je nooit een knuffel gaven, dan is dit gebeurd. Als je thuiskwam met een rapport dat boven het gemiddelde zat en je steeds moest horen dat het niet goed genoeg was, dan is dit gebeurd.

Wanneer je ouders enkel tegen vreemden konden zeggen dat je een goed leerling was, maar nooit tegen jou zeiden dat je het goed deed, dan is dat gebeurd. Als je steeds moest horen dat je broer of zus beter waren dan jij, dan is dat gebeurd. Wanneer zij jou programmeerden om steeds ja te knikken tegen anderen, dan is ook dat gebeurd. Vul zelf in …

Je kan maar roeien met de riemen die je hebt. Dus als je als kind niet voldoende emotionele/mentale tools meekreeg, dan zal je ze als volwassene ook niet bezitten. Blijf je investeren in je mentale ontwikkeling, dan zal dit zeker vruchten afwerpen.

Maar als je ontdekt dat je weerstand voelt om je ouders verantwoordelijk te stellen, en dan bedoel ik niet dat je ruzie met hen moet maken. Ik bedoel dat jij dit binnen jezelf moet gaan oplossen.

Zodat je kan erkennen dat dit echt gebeurd is en dat je er boosheid en teleurstelling over voelt. Dat is anderen verantwoordelijk houden. Dus kom uit die ontkenning en sta je bewustzijn toe om die cognitieve dissonantie te helen. Want enkel jouw waarheid kan jou bevrijden.

Voordat je het leven van jouw dromen in ontvangst kan nemen, moet je op één lijn komen met je mentale en emotionele waarheid.