Slachtoffers van narcisme deel 2.

Jouw ene ouder heeft jou niet beschermd. Vandaag ruk ik de sluier af van een waarheid die vaak door onwetendheid wordt verzwegen.

Emotionele afhankelijkheid.

Men richt steeds de aandacht op de narcist zijn gedrag. Dit is absoluut terecht. Maar wat is het aandeel van het slachtoffer? Waarom bleven zij in misbruik? Zijn er patronen zichtbaar? Ja dus.

Wanneer ik informeer naar hun aandeel, dan doe ik dit niet om hen een slecht gevoel te geven. De globale boodschap die ik anderen wil meegeven is dat we steeds verantwoordelijkheid moeten nemen voor ons aandeel. Slachtoffers lijden veel pijn. Wanneer je niet onderzoekt wat jouw aandeel was, dan blijf je slachtoffer. En we willen niemand in een slachtofferrol houden, toch?

Primaire slachtofferrol traceren in de kindertijd.

De kindertijd heeft alle aandacht nodig.

Het keerpunt bij emotionele afhankelijkheid is wanneer men verantwoordelijkheid neemt voor deze ontregeling. Hoe pijnlijk het was en het hen weerhield om van zichzelf te kunnen houden. De ontkenning die in leven wordt gehouden is vasthouden aan de overtuiging dat ze slachtoffer zijn en anderen hun gedrag niet kunnen controleren. Aanvaarden dat anderen hen controleren. En het enige wat ze kunnen ondernemen is gewoon ondergaan en overleven.

En dit verstoorde denkproces of deze cognitieve verstoring, verlengt het probleem.

Wanneer je met mijn artikels of begeleiding in contact komt dan word je in kennis gesteld van het feit dat je zelf meewerkt aan je probleem. Dat de voedingsbodem bij het slachtoffer ligt. Wanneer deze mensen niet aan hun heling werken, geven zij dit door aan de volgende generatie. Hun kinderen dus.

Daarom is het zo belangrijk om te benadrukken dat wanneer dit gegeven genegeerd wordt, emotionele afhankelijkheid zelf, niet alleen schadelijk is voor jezelf, maar ook voor anderen.

Ook stel ik vast dat zij hun ouders verdedigen en de narcist wel in een negatief daglicht zetten. Er moet een moment komen dat men ouderlijke verantwoordelijkheid en zelfs nalatigheid onderzoekt. (Meer hierover in deel 3 van slachtoffers van narcisme.)

Want niemand anders dan alleen maar die ene ouder kon het kind op dat moment beschermen van zijn narcistische ouder.

Het is vrij pijnlijk om uiteindelijk in te zien dat de ene ouder misbruik in het gezin mee in stand hield. Men gaat de ouder verdedigen door te zeggen dat deze financieel afhankelijk was. Men voegt eraan toe dat het specifiek voor deze tijdsgeest was. En ja er zijn echt reële redenen, bonafide redenen, waarom afhankelijke personen niet kunnen vertrekken. Omwille van de kinderen en hen op die manier tracht te beschermen. Dit zijn allemaal menselijke aanvaardbare redenen.

De argumentatie die ik wil aangaan is: Wat zou er gebeurd zijn als de ouder hulp had gezocht en actief had geprobeerd om de kinderen te beschermen?

De ‘goede’en afhankelijke ouder had geen zelfliefde. Ze konden niet echt alleen zijn. Er was schaamte. Zij voelden zich eenzaam. Ze hadden please gedrag. Diep vanbinnen waren zij overtuigd dat ze niet beter verdienden.

Op hun beurt erfden zij emotionele leegtes. Zoals een gebrek aan het opstellen van hun krachten, ontbreken van persoonlijke macht, gebrek aan zelfvertrouwen. En ze hadden meestal relaties met narcistische profielen. Ze zaten ingekapseld in de zwakke slachtofferrol.

Maar ze hadden kunnen veranderen

Als ik slachtoffers niet kan overtuigen dat hun ouder had kunnen veranderen en voor zichzelf had kunnen opkomen. Zij hun kinderen had kunnen beschermen. De politie had kunnen contacteren. Hulp was gaan zoeken. Had gezegd: “Neen, hier en niet verder.” Uiteindelijk had doorgezet met de scheiding. Als ik hen dit niet kan laten inzien, dan is er weinig kans dat ik hen dit kan laten inzien voor hun eigen leven.

Zolang ik hun ouder bescherm en hun gebrek aan bescherming rechtvaardig, zullen zij hetzelfde doen. Het komt ergens hierop neer: Mijn moeder of vader deed het beste en zij hadden geen keuze.

Wanneer we tijdens jouw helingsproces ontdekken dat jij je begeleider wil laat geloven dat je weinig keuze hebt en in de val zit. Dat je niet bij machte bent om anderen te controleren. Dat je als slachtoffer niets kan veranderen. En je machteloos staat tegenover de manipulaties en strategieën van je narcistische partner.

Dan begrijpen we dat deze emotionele afhankelijkheid, de feitelijke psychologische dader is en jou in deze slachtofferrol houden. Daar moet het probleem worden aangepakt.

Wat zou er gebeurd zijn als hun ouder therapeutische hulp had gezocht?

Hun levens zouden er anders hebben uitgezien. Ze hadden zelfliefde kunnen ervaren. Een vorm van buitengewone vrede en onvoorwaardelijke liefde en respect voelen voor zichzelf. Alles zou veranderd zijn.

Het is cruciaal dat iedereen met een afhankelijkheidsproblematiek die dit artikel leest, beseft, dat ik jullie niet probeer op te zetten tegen jullie afhankelijke ouder. Ik zou niet eens wensen dat je kwaad bent, maar misschien wil je dat wel? (Lees deel 3) Want wanneer we zolang in de ontkenning hebben gezeten, dan moeten we aandacht schenken aan alle emoties die naar de oppervlakte komen. Of ze nu kwaadheid zijn, verdriet of haat. Beslis dan vervolgens om deze gevoelens te laten gaan. Dit is helen …

Wees eerlijk met jezelf. Erken dat je eveneens emotioneel afhankelijk bent. Je bent als kind echt heel erg gekwetst geweest. Je hebt met jouw ene ouder of beide ouders niet kunnen hechten.

Tijdens de meest cruciale levensjaren van jouw kindertijd was je zelf een slachtoffer. Het was onveilig om jezelf te kunnen zijn.

Je ene ouder was een pathologische narcist en deze heeft jou op een verschrikkelijke manier pijn gedaan. Er zijn allerlei vormen en gradaties van misbruik. Maar je andere ouder, deze met ‘emotionele afhankelijkheid’, heeft nagelaten om jou te beschermen.

Deze ouder heeft jou niet kunnen beschermen, omdat deze niet wist hoe. Deze ouder had het zelfvertrouwen en de zelfzorg niet om voor zichzelf iets te ondernemen.

Angst is de grootste reden waarom zij voor zichzelf niet opkomen en daarom hun kinderen niet kunnen beschermen.

Ondanks al die tekortkomingen gaven ze hun kinderen wel heel veel onvoorwaardelijke liefde. Maar hun kinderen leefden wel in een verschrikkelijke omgeving, een oorlogszone en in een ontwrichte onveilige situatie.

Conclusie

Als jij deze emotionele afhankelijkheid wil oplossen dan weet je nu dat je binnenin jezelf moet gaan kijken. De kern van de oorzaak moet leren begrijpen. Het probleem aan de wortel moet aanpakken.

Je moet inzien wat jouw ouders hebben veroorzaakt en dit gegeven niet verzachten.

Je moet dit intellectueel en logisch begrijpen. Dat jouw ouders keuzes hadden. Dat zij ervoor gekozen hebben om hun kinderen op een bepaalde manier op te voeden.

Zelfliefde ontwikkelen is een keuze. En wanneer je hier achteraan gaat, verandert alles.

Niet alleen zal alles voor jou veranderen, maar het zal ook het leven van jouw kinderen veranderen. Leeftijd speelt geen rol. Of je nu 20, 45 of 65 bent.

Zo kunnen personen van 50 of 60 jaar door hun eigen heling een rolmodel worden voor het nageslacht. Psychosociaal trauma wordt doorgegeven aan de volgende generatie. Het is nooit te laat om te helen.

Verder wil ik concluderen met te zeggen dat dit een bittere pil is om te slikken.

Dat emotionele afhankelijkheid jouw aandeel is. Maar jij eveneens het slachtoffer bent van jouw opvoeding.

En als je dat niet kan bevatten, dan bescherm je misschien niet alleen jouw ouders, maar ook jezelf.

Onderzoek dus jouw kindertijd en kijk wat er nu gebeurt met jouw kinderen.

Alleen zo kan je de overdracht van het disfunctionele patroon stoppen en zorgen dat het niet wordt overgedragen naar de volgende generatie.

Je kan het! Zelfliefde ontwikkelen is absoluut mogelijk.
Je kan het verkeerde weer goedmaken en helemaal terug opnieuw beginnen!