Pathologische eenzaamheid.

Alleen of eenzaam?

Wie mijn artikel ‘slachtoffers van narcisme deel 1’ las, weet dat ik beloofde om later dieper in de materie te gaan van de pathologische eenzaamheid. Dit artikel zou meer duidelijkheid moeten scheppen.

Fijn weekend!

Vakanties, feestdagen of weekends zijn een periode om samen met onze familie en vrienden te zijn. Om de warme gezelligheid van onze vriendschappen en liefdevolle relaties te ervaren. Maar velen zien deze vrije dagen als een periode van eenzaamheid. Het zijn momenten waar ze zich het meest alleen op de wereld voelen. Velen weten dat eenzaamheid en alleen zijn niet dezelfde betekenis hebben. Alleen zijn is een beschrijving dat er niemand anders bij jou is. Je kan vrij gelukkig en tevreden zijn wanneer je alleen bent. Voor sommigen is dit een eenzame ervaring.

Eenzaamheid is niet enkel een emotioneel gevoel of een situatie omdat we niet omgeven zijn door anderen. Hoe vaak waren we in het gezelschap van anderen, voelden we ons niet verbonden en toch eenzaam? Voor velen is het gevoel van eenzaamheid bijna constant aanwezig, of ze nu in een grote menigte zijn, op het werk of gewoon alleen thuis.

Waarom voelen zoveel mensen zich eenzaam?

Omdat ze te weinig vrienden hebben? Of niet genoeg sociale aangelegenheden, dat ze daarom alleen zijn? Het is mijn ervaring dat eenzaamheid diep is ingebed in de persoonlijke en psychologische ervaring met henzelf.

M.a.w. is eenzaamheid niet echt iets van het huidig moment. Het is diep verbonden, geworteld in de kindertijd. Tijdens mijn eigen heling kampte ik zelf vaak met eenzaamheid. Het was moeilijk om alleen bij mezelf te zijn. De pijn die deze eenzaamheid begeleidde was tastbaar, haast lichamelijk. Velen overleven hun eenzaamheid door zichzelf afleiding te geven of via ondersteuning van stimulerende middelen.

Als ze goed bedenken en eerlijk zijn met zichzelf, dan realiseren zij zich dat ze niet goed in hun vel zitten. Er zijn twijfels en het zelfvertrouwen is meestal laag. Het voelt schaamachtig.

Wanneer we dit diepe gevoel van eenzaamheid willen oplossen moeten we naar de oorzaak gaan kijken. Het gaat niet zomaar over een verstoorde gedachtegang, het gaat om de gedachten ‘over wie we zijn’. Waar zijn we momenteel? Zijn we gelukkig met wie we zijn? Vinden we geluk in onze huidige relatie, of op het werk?

Zelfonderzoek

Om dit gevoel van eenzaamheid te kunnen oplossen moeten we teruggaan en uitzoeken wat er met ons is gebeurd. Waarom en wanneer zijn we ons zo ontevreden en ongelukkig gaan voelen? Misschien zelfs beschaamd en kwaad op onszelf? Eenzaamheid kan niet bestaan als jij jezelf goed voelt. Om het probleem van onze eenzaamheid op te lossen moeten we leren om van onszelf te houden. We moeten uitzoeken waar het verkeerd liep. Wat gebeurde er met ons?

Mensen die niet worstelen met eenzaamheid voelen zich goed in hun eigen vel. Ondanks dat ze nog niet zijn waar ze willen zijn, of bij de mensen waar ze zouden willen bij zijn? Zij houden van zichzelf en ze voelen zich goed.

Als we dat vervelende gevoel van eenzaamheid willen bevechten en overwinnen, moeten we ontdekken hoe van onszelf te leren houden en dat we onze eigen liefde waard zijn. Ze slaan ons om de oren met dit cliché, maar echt waar, de allergrootste liefde is om van jezelf te houden. We kunnen niet langdurig van iemand anders houden als we deze liefde niet eerst voor onszelf bezitten. Als we beschaamd en kwaad zijn over wie we zijn kunnen we onmogelijk van anderen houden.

Niemand anders kan de pijn die deze eenzaamheid veroorzaakt wegnemen. Zij kunnen onze onzekerheid niet verbeteren, deze zit in jou en het kan niet door een ander worden weggenomen. Misschien kan je hulp zoeken, praat met een therapeut of een ervaringsdeskundige. Iemand die jou kan bijbrengen hoe je van jezelf moet leren houden. Ga voorbij deze verdrietige en beladen gevoelens.

Dit kan je enkel bereiken door een ontwikkelingsproces. Tijdens deze reis, op dit helende pad, kunnen we eindelijk de eenzaamheid recht in de ogen kijken. Gaan we het uiteindelijk kunnen loslaten. Dit vraagt moed en lef. Stap uit het donker en dat triestige gevoel van zelfmedelijden. Kijk jezelf in de spiegel aan en zeg: “ik wil me niet meer eenzaam voelen.”

Er komt een punt waar de pijn je zal leiden naar het pad van de vrijheid. Dit pad zal de wonden van jouw trauma helen. En stap voor stap, ik beloof het je, ga je verliefd worden op jezelf. Het klinkt wat banaal, maar het is gewoon waar. Vanaf dan beginnen we van onszelf te houden en eigenwaarde op te bouwen, gaan we ons niet meer tekortdoen. Empathie voelen voor wie en wat we zijn. Zelfvergeving is het gevolg.

In dit proces bouwen we aan de basis. En het zal bestand geraken tegen de eenzaamheid. Dus ik zeg je, als jij je eenzaam voelt, kijk dan in de spiegel, kijk diep in jouw ogen. En als je eenzaamheid ziet, dan zie je een persoon die door onopgelost trauma pijn heeft en het is tijd om er iets aan te doen.

Alleen door hard te werken geraak je aan de andere kant, want ik was vroeger ook eenzaam. Nu kan ik alleen zijn en genieten van die vrijheid en van het alleen zijn. En als ik me ooit eenzaam voel dan is dit voor mij een teken dat ik binnenin mezelf moet gaan kijken, naar de oorzaak en het oplossen. Laat eenzaamheid je er niet onderdoor krijgen, vecht terug, word verliefd op jezelf.

En alleen zijn zal uiteindelijk nooit meer hetzelfde voelen.