Iedereen is uniek, dus ook het trauma.

Nooit zal alles kunnen gezegd worden. Iedereen is zo uniek als een vingerafdruk. Een persoon met verstoord gedrag is eveneens uniek. Dit wil zeggen dat elke ouder met trauma anders met het kind zal omgaan.

Dus elk kind zal anders opgroeien. En de persoonlijkheid van het kind wordt gevormd door de ervaringen uit zijn kindertijd.

Zware gevolgen.

Kinderen die opgroeiden in een onveilige thuisomgeving ontwikkelen gedrag om te overleven. Dit kind zal steeds op zoek gaan naar een manier om zich veiliger te kunnen voelen.

Wat leert een kind zoal in een onveilig gezin?

  • Hard werken voor een beetje aandacht en liefde.
  • Manipuleert om te overleven.
  • Liegen.
  • Eigen grenzen laten overschrijden.
  • Selectief pleasen.
  • Zichzelf wegcijferen.
  • Misplaatste loyaliteit.
  • De rol van 1 van de ouders overnemen.
  • Onderdrukken van eigen gevoelens.
  • Opstandig gedrag.
  • Opeisend gedrag.
  • Hengelen naar goedkeuring en liefde.
  • De ouder willen redden.
  • De ouders idealiseren.
  • De werkelijke situatie idealiseren.
  • Vermijdingsreacties.
  • Vluchtreacties.
  • Dissociëren.
  • Angstige reactiestijl.

Dit was echter maar een korte opsomming en een mogelijke weergave. De gevolgen zijn omvangrijk. Elke gezinsdynamiek is uniek en moet ook zo geanalyseerd worden.

Eenzaamheid.

Er zijn tientallen manieren om een kind te verlaten en daarom hoeft die ouder nog niet eens het huis te verlaten. Ze verlaten het kind met hun hart. Een ouder die zijn kind verlaat worstelt met innerlijke verbinding.

Een kind dat door de ouder werd verlaten kampt met verlatingsangst. Vanuit deze angst zal men later controlerend verbinden met anderen. Men zal verbinden vanuit de angst om verlaten te worden. Men zal dus niet verbinden van een innerlijke verbondenheid, maar vanuit angst om de andere te verliezen.

De vele facetten van trauma.

Elke persoon die mij consulteert bevindt zich in een bepaalde levenssituatie. De keuzes die zij maakten zijn een gevolg van hun opvoeding. De verbinding met hun ouders of primaire hechtingsfiguren heeft een impact op deze levenskeuzes.

Slechte relaties overkomen ons niet bij toeval.

We weten nu dat relaties worden aangetrokken vanuit de verbinding die we hadden met onze ouders. Wat we momenteel ervaren, wat er ook gebeurde. Het werkt allemaal samen om ons uiteindelijk tot de persoon te brengen die we altijd al hadden moeten zijn.

Op zoek naar de dader in onze relatie.

Om uiteindelijk te moeten vaststellen dat de relatie die we hebben uitgebouwd een reflectie was van de relatie die onze ouders met elkaar hadden. Elke externe relationele verbinding weerspiegelt de verbinding met onszelf.

Wanneer jouw levenspartner jou.

  • Vernedert.
  • Bedriegt.
  • Neerhaalt.
  • Onderuithaalt.
  • Negeert.
  • Kwetst.
  • Kleineert.
  • Bedreigt.
  • Niet waardeert.
  • Jouw grenzen niet respecteert.
  • Geen rekening houdt met jou.
  • Enkel maar neemt.

Dan heb jij dit gedrag laten escaleren en toegestaan. Dan heb jij niet doorgezet voor jezelf. Wanneer jij voor dit type relatievorm wil vechten, dan heb jij niet geleerd hoe een gezonde relatie werkt. Dan heb jij nooit geleerd wat ware liefde is.

Overlevingsmodus.

Je beseft niet dat je in overlevingsmodus zit. Dit doen kinderen ook wanneer hun thuisomgeving onveilig is. Zij weten niet beter. Een kind kan niet kiezen. Jij wel. Als volwassene heb jij nu die keuze wel en draag jij als enige de verantwoordelijkheid voor jouw leven.

De relatie tussen het kind en de narcistische ouder.

Het kind ontwikkelde een zeer gecompliceerde relatie met deze ouder. Deze relatiedynamiek verandert niet echt met de tijd.

Men ziet volwassenen van elke leeftijd nog steeds op dezelfde manier met deze narcistische ouder omgaan. Men zit vast in het programma en men weet niet beter dan deze ouder te dienen. Ze wachten onbewust op een schouderklopje. Op de goedkeuring van deze ouder. Deze kinderen zitten in een wachtkamer, smachtend naar de liefde van deze ouder. Zij beseffen niet dat deze ouder nooit zal veranderen.

En als zij dit wel beseffen dan zijn er nog tal van geconditioneerde valkuilen en blinde stukken die hen in de melancholie van dat gemis houden.

Innerlijke kind.

Ons innerlijke kind ontwikkelt en vormt zich in de kindertijd. Men draagt dit kind voor altijd mee. De enige manier om dit kindje te troosten, is om er verbinding mee te maken. Dat jij de ouderrol in jezelf en voor jezelf vanaf nu gaat opnemen. Jij bent de enige die deze verbinding kan herstellen. Niet die ouder. Het is te laat en het is onmogelijk. Vanaf nu draag jij deze verantwoordelijkheid.

De andere ouder.

Kinderen van een narcistische ouder worden eveneens door de andere ouder in de steek gelaten. Maar dit zien zij vaak niet zo. De mens is op een wijze ingesteld dat men op zoek gaat naar een slechte en een goede in het verhaal. Beide ouders hebben elkaar aangetrokken en zijn alle twee verantwoordelijk voor hun keuzes. Net zoals jij de verantwoordelijkheid draagt voor jouw keuzes in deze relatie.

Want als jij eveneens kinderen hebt en zo gepreoccupeerd bent met jouw slechte relatie. Besef dan dat jouw kinderen momenteel in overlevingsmodus leven.

Wanneer we emotioneel misbruik ondergaan dan wordt ons een spiegel voorgehouden. Dit is een confrontatie met onszelf. Het reflecteert in ons wat moet we moeten veranderen. Het is de wegwijzer naar onze ware ik. Wij zijn nooit verantwoordelijk voor de verandering in onze partner. We kunnen enkel aangeven waar hun verantwoordelijkheden liggen. Wanneer er dan nog steeds niks verandert moeten we voor onszelf kiezen. De juiste keuze maken voor onszelf en voor onze kinderen.

Generaties en trauma.

Narcistische ouders vormen een bron van frustratie die leiden tot onderdrukking en zelfgeleide agressie. Deze mentale/emotionele en fysieke mishandelingen, hebben verstrekkende gevolgen voor de verdere ontwikkeling van de samenleving.

Men ziet tal van families die trauma door blijven geven aan de volgende generatie. Wanneer wij onszelf en onze kinderen van deze trauma’s helen stoppen wij de herhaaldelijke cirkel. Elke generatie draagt haar eigen verantwoordelijkheid.

De echo van het misbruik.

De stem van de narcistische ouder zal door het hoofd van het getraumatiseerde kind blijven echoën. Het achtervolgen tot in de volwassenheid en zelfs tot op de laatste levensdag. Het gemis van ware ouderliefde weegt heel zwaar.

Men houdt zichzelf in misbruik.

De stem van de narcistische ouder blijft achtervolgen, ook al is deze narcistische ouder reeds overleden. Het trauma en de geconditioneerde patronen zijn zo diep ingekapseld dat deze persoon de rol van de misbruiker overneemt. Men straft zichzelf onwetend omdat men niet beter weet.

Zij zullen.

  • Mensonterend gedrag toelaten.
  • Grensoverschrijdend gedrag toelaten.
  • Fysiek geweld toelaten, aanvaarden en goedkeuren.
  • Zichzelf afbreken.
  • Zichzelf geluk misgunnen.
  • Beslissingen en keuzes maken die schadelijk voor zichzelf en hun kinderen zijn.

Deze volwassenen hebben nooit geleerd hoe ware liefde werkt. Zij leerden enkel om te overleven. Angst en vluchten werden hun natuur. Wanneer deze ouder wegvalt wordt het bijna onmogelijk om als individu te functioneren. De ouder maakte hen emotioneel en mentaal afhankelijk. Zij hebben niet geleerd hoe zij de leiding over hun eigen leven moeten nemen. Onbewust trekken zij mensen aan die de rol van deze ouder overneemt. Zij kennen enkel maar beide rollen.

Kinderen van deze ouders voelen zich in de kern zwaar verlaten, kritisch bejegend en tekortgedaan. Het verdedigingsmechanisme van dit trauma heeft vaak maar een paar keuzes.

Zij worden zelf dader of trekken een dader aan om te volgen.

Consultatie

Coaching van kinderen