Mijn praktijk over narcisme begint te lopen, en ik blijf mij verbazen over het feit dat slachtoffers van narcisme geen gehoor krijgen en niet weten waar ze met hun dilemma moeten aankloppen. Dit was destijds ook mijn ervaring. Mijn antwoorden vond ik uiteindelijk in het buitenland.

‘I have a dream and mission’

Iedereen die me een beetje goed kent heeft me horen zeggen dat ik narcisme in ons land op de kaart wil zetten. Ik wil dat er in België voor deze materie aandacht komt. Zowel voor de interpersoonlijke relaties als op de werkvloer. Veel van alle gepolariseerde ellende die we in onze maatschappij terugzien is gerelateerd aan narcisme. Als de overheid burn-out wil aanpakken dan vangen we twee vliegen in één klap.

We moeten informeren over de invloed die narcisme heeft. Vrouwen of mannen met kinderen durven niet goed van de partner weggaan, omdat ze dan in een vechtscheiding belanden waar het begin wel van in zicht is, maar niet het einde.

Bezoekrecht, gezinsdrama’s

Machtsspelletjes, manipulaties, strategieën, stalking, drama’s, gezinsmoorden. Altijd onder leiding van een cluster B profiel. Je wil toch niet dat zo iemand bezoekrecht krijgt? Iemand die zijn eigen kinderen misbruikt en als pionnen inzet om de ex te vernietigen? Het is zelfs zo erg gesteld dat rechtbanken de verkeerde personen afstraft. Dat de cluster B het hoederecht krijgt en de ‘goede’ partner amper bezoekrecht krijgt. De narcist is enorm slim in het bespelen van zijn slachtoffer en de hulpverlening. Hoeveel psychologen en psychiaters zijn er in ons land? Dat een zeer grote groep slachtoffers in de kou blijft staan kan ik moeilijk bevatten. Hoe komt het dat rechters, advocaten en justitiemedewerkers zich anno 2017 nog zo door deze mensen in de doeken laten doen? 

Op de werkvloer is het niet anders. Hoeveel bedrijfsleiders zouden beseffen dat narcistische werknemer(s) hun bedrijf omzet kost? Slachtoffers worden er zelden gehoord. Toch denk ik dat de CEO dit wel zou willen weten? Ook daar zie ik een taak om te informeren.

Vuurtoren voor slachtoffers van narcisme

Als geheeld ervaringsdeskundige met een doorgedreven zelfstudie zit ik als het ware in het hoofd van de cluster B. Ik moet toegeven dat het een passie en gedrevenheid werd om er zoveel over te willen weten. Dagelijks ben ik met deze materie bezig.

Mijn informatie haal ik bij buitenlandse deskundigen die gespecialiseerd zijn in narcisme en emotionele afhankelijkheid. Ik volg eveneens online wetenschappelijke lezingen. Ook slachtoffers die ik via mijn consultaties help, herbergen voor mij een onuitputbare bron van informatie. Hun verhalen helpen dan via mij weer andere slachtoffers verder. Dat is wat mij nu als hulpverlener zo ijzersterk maakt. Ondertussen zit er in mijn hoofd een database aan informatie waar ik anderen mee kan helpen helen, en hen de inzichten kan aanbieden die zij nodig hebben.

Personen die met mij een gesprek aangaan voelen zich voor het eerst gehoord en zijn opgelucht. Eindelijk krijgen ze de antwoorden waar ze al zolang naar op zoek zijn. Daarom ben ik 2017 gestart met artikels te schrijven, in de hoop dat het licht van mijn vuurtoren sneller wordt opgemerkt. Ook dat slachtoffers zichzelf en hun situatie zouden herkennen. Want velen beseffen pas jaren later dat hun giftige en slopende relatie vanuit de narcistische hoek kwam.

Psychologen, psychiaters

Helaas haalt vaak hun theorie het niet van de praktijk. De mensen die bij mij op de praktijk komen vonden bij hen hun antwoorden niet. Krijgen daar de raarste antwoorden en adviezen. Zoals “de narcist houdt wel van je” en “ik vind dat je contact moet houden met je narcistische ouder”. Of ze krijgen te horen dat ze het zelf gezocht hebben. Het is echt wel niet zo simplistisch en het is ook niet zwart wit. Het slachtofferprofiel verdient alle aandacht. Anders zullen zij meteen weer in de armen van een nieuwe narcist vallen. 

Slachtoffers vertellen mij hun verhalen: “We hadden het zover gekregen dat er een sociaal onderzoek werd geëist. Tot mijn ontzetting trapte de justitie assistente in de ‘diagnose’ die mijn ex zo eventjes weggaf, namelijk dat ik mij in mijn kind projecteerde en hem steeds parentificeerde. Nota bene, de dingen die hij juist zelf deed. Ze vervolgt: “Mijn eigen advocaat vond dat desastreuze belevingsonderzoek zo slecht nog niet”, met als gevolg dat het door de rechtbank werd aanvaard en het vonnis daarop gebaseerd werd.”

Wanneer ik mijn praktijk opstartte wist ik niet dat het met onze geestelijke gezondheidszorg zo erg gesteld was. Slachtoffers van mentaal- en lichamelijk misbruik krijgen niet de correcte inzichten en hulp. Wat wil je? Narcisten gaan vanuit zichzelf niet in therapie en als ze dan al moeten, dan manipuleren ze de therapeut, die op zich in de praktijk niet echt ervaring heeft met deze cluster B persoonlijkheidsstoornissen. Ook begrijpt de sector de slachtofferdynamiek niet echt. Waarom zij zich in misbruik hebben laten vastzetten en waarom de ene persoon vatbaarder is voor misbruik dan de andere.

Advocaten

Mijn netwerk van advocaten met ervaring in deze materie groeit nog steeds. Juristen die zich door de narcist niet om de tuin laten leiden en buiten de uitgetekende lijnen kunnen kijken. Advocatenkantoren zouden een charter label voor mentaal misbruik moeten uitdragen. Onze wetgeving moet rechtvaardig geconstrueerd worden. Gericht op de bescherming van ‘ieders’ persoonlijke levenssfeer. Dus ook slachtoffers van mentale geweldpleging en diens kinderen.

Slachtoffers staan meestal helemaal alleen op de rechtbank en worden gewoonweg niet ernstig genomen. Met mentaal misbruik wordt totaal geen rekening gehouden. Ik wil op termijn een netwerk voor deze slachtoffers kunnen aanbieden.

Een huis van vertrouwen bouwen.