De ideale relatie.

Wanneer we ons alleen voelen, is dit dan een gevoel van ‘incompleet’ te zijn, of gewoon het verlangen om dit moment te kunnen delen met iemand anders?

Het menselijke aspect in onszelf heeft deze drang. Meestal wanneer we jong zijn hebben we deze drang, omdat we een gezin willen stichten en kinderen willen krijgen. Wanneer we op latere leeftijd al kinderen hebben, single zijn en deze drang voelen, dan willen we waarschijnlijk ons leven delen met een partner.

Wanneer we denken dat ons hart spreekt en we deze menselijke verlangens voelen, lijkt die drang iets natuurlijks te zijn. Wanneer we opgroeien worden we door de samenleving wijsgemaakt dat we een partner of zelfs een ‘bepaalde’ partner nodig hebben.

Ook al zijn we ervan overtuigd dat we de meest fantastische partner hebben gevonden. Toch vervult het ons niet of maakt het ons niet volledig. Het blijft een mens. Zelfs zo’n prachtpartner kan je niet vervolledigen. We moeten diep binnenin gaan kijken, waarom we steeds buiten onszelf zoeken.

Wanneer we geloven dat we dit bij een partner gaan vinden, dan is dit een valse gedachte. Want wanneer we diep in onszelf graven en als het ware een huwelijk met onszelf aangaan. Niet met het ego, maar met onze ware ik. Dan gaan we inzien en beseffen dat de externe vorm van trouwen niet het ware huwelijk is.

Het ware huwelijk ligt binnen onszelf. De externe vorm van een huwelijk is de vertegenwoordiging van hoe we innerlijk zouden moeten zijn. Zal je eeuwig van hem of haar houden? Neen, zal jij eeuwig van jezelf houden? Zal ik trouw blijven aan mezelf, aan mijn spirituele ik? Niet de ik ‘het ego’, maar trouw blijven aan je ware ziel?

Wanneer je diep genoeg in jezelf graaft en vertrouwen voelt. De relatie met je ware ik ervaart, en relaties buiten jezelf als secundair gaat beschouwen. Dan zal de juiste partner in jouw leven opdagen. Velen hebben mij dit verteld, dat wanneer ze de drang en het verlangen naar een partner loslieten, er plots en heel onverwacht iemand in hun leven kwam.

En dit geldt voor alle andere begeertes. Als het een echt verlangen is dat niet voortvloeit uit emotionele leegtes, dan zal het op je weg komen. Dan zal je een partner aantrekken die op jouw niveau staat. Met niveau bedoel ik dan de verwevenheid van jullie bewustzijn.

Hij of zij hoeft zelfs niet exact hetzelfde niveau van bewustzijn te hebben. Er kan een verschil zijn. Maar wat telt is dat jij je bewust bent van je ware ik, je eigen bewustzijn. Dat je niet van een ander moet afhangen om gelukkig en volledig te zijn. Dan staan jij en je partner in evenwicht tegenover elkaar.

Er zullen momenten zijn dat jullie op elkaar zullen steunen. Maar als iemand van jullie zou wegvallen, dan val je niet in een zwart gat of stort je niet in elkaar.

Verlies jezelf nooit voor een ander.

Hoe vaak zien we wel niet dat iemand zich waardeloos voelt zonder de andere? Die andere ‘nodig’ heeft? Het gebeurt dat onze partner afstand neemt. We kunnen niet eisen dat de andere er steeds is, of voor altijd in ons leven zal blijven. Dat we altijd op hen zullen kunnen steunen. Want dat is emotioneel afhankelijk gedrag.

Als jij zelfliefde bezit en je bewust bent van je ware ik, en jouw partner zou je verlaten, dan zal jij tegen jezelf zeggen dat het oké is. Maar het kan evengoed zijn dat jouw partner op jou steunt, en jij dit op een zekere dag niet meer ziet zitten. En dat je zegt, “sta nu zelf maar op je eigen benen”.

Het is echt oké om alleen verder te gaan en recht te blijven staan in je eigen kracht. We zouden twee onafhankelijke mensen moeten zijn die samen een leven delen. En waarvan het oké is dat ze weer alleen verder gaan.

Onafhankelijk zijn is echt onze ware natuur.

Wanneer we te lang op elkaar leunen, dan verliezen we onszelf volledig. Want dan worden we emotioneel afhankelijk van die andere. Waar ik naartoe wil in dit artikel is dat je ‘eerst’ bij jezelf moet thuiskomen.

‘Zoek eerst het goddelijke in jezelf en al deze dingen zullen je worden toegevoegd.’

En wanneer je deze rijkdom in jezelf hebt gevonden, dan kan het zelfs heel goed zijn dat je zegt, “ik hoef geen partner meer, want als single ben ik echt wel gelukkig zo”.

Maar je zal het niet weten of kunnen voelen, totdat je thuiskomt in jezelf. En enkel vanaf dan zal je helder kunnen zien over wat dit echt gaat.

Je zal de schommelingen van ‘komen en gaan’ kunnen begrijpen. De eb en vloed van het leven. Het zal ‘oké’ aanvoelen. Het is toch ook normaal dat de zee wegtrekt en weer terugkomt? De maan heeft toch ook verschillende standen en schittert niet altijd in haar volledigheid? Alles in de natuur heeft een cyclus.

Mensen komen en mensen gaan. In feite is het prachtig. Hier speelt het bewustzijn haar spel.

Wanneer we een partner hebben en getrouwd zijn moeten we kunnen zeggen, “ik ben gehuwd met het bewustzijn dat ik in mezelf heb en ik ken mijn toekomst niet”. Die vrijheid moeten we voelen. Maar zijn we oké met dat gevoel in het huidige moment? Dan is het toch goed?

Relaties worden nu eenmaal listig. Omdat we het aspect hebben van twee verschillende mensen. Wanneer je een relatie vindt en je voelt dat je bij deze persoon wil zijn, dan kan dit hard en moeilijk worden. En wanneer we spiritueel ontwaken, dan zullen we meer tijd met onszelf willen doorbrengen. Het is moeilijk om steeds in dezelfde ruimte met elkaar te zijn. Van daaruit ontstaan vaak spanningen, omdat we nergens naartoe kunnen.

Wanneer twee onafhankelijke mensen in een relatie zijn, moeten ze creatief zijn om tijd met zichzelf te kunnen doorbrengen. Want voor iemand die zich volledig ‘met en in zichzelf’ voelt, is het gewoon moeilijk om steeds met die andere samen te zijn.

Dit wil niet zeggen dat er geen goede relatie zou zijn, net wel. Maar beiden zullen de bewegingsvrijheid van de andere waarderen. We moeten onszelf onttrekken uit de geconditioneerde en voorwaardelijke gedachte van hoe een relatie er zou moeten uitzien.

De gedachte van hoe een man of vrouw er moet uitzien. Hoe zij of hij eruit zou moeten zien. Deze kan je beter laten vallen. Want als je al deze verwachtingen hebt, dan heb je niet echt een relatie met die andere, maar dan heb je een relatie met een idee dat in jouw hoofd zit.

Leef vooral in het heden. En heb respect voor elkaar, zie vanuit welke richting de andere komt. Hij of zij heeft zijn of haar noden en jij ook. Hoe gaan jullie dit laten werken?

Wanneer we ons eigen pad en een missie volgen, dan vraagt dit veel energie en dan moeten we onszelf genoeg ruimte en tijd geven om alleen te kunnen zijn.

Als er ook maar één gedachte of drang binnenin jezelf naar boven komt, dat je zo niet zou kunnen leven, en dat jij je partner dicht bij jou wil. Je met hem ‘moet’ samenleven en dit is wat je nodig hebt … Dan voel jij het geconditioneerde en voorwaardelijke dat naar boven komt. Dit is jouw emotionele afhankelijkheid die doorsijpelt en laat voelen.

Dit betekent dat je nog niet verankerd bent met je ware ik.

Je ware ik is je onafhankelijk voelen. Je niet door die andere hoeft bevestigd te zien.

Jou door niets buiten jezelf te moeten laten valideren. En dat omvat ook je partner.