Anonieme getuigenis van een slachtoffer.

Het verhaal dat jullie nu gaan lezen werd mij 2 jaar geleden toegezonden. Ik ken deze dame niet. Maar haar getuigenis is zeer herkenbaar voor de verhalen die slachtoffers mij tijdens de consultatie vertellen.

Niet alle slachtoffers hebben een narcistische partner die lichamelijk geweld gebruikt of de inboedel stukslaat. De cluster B herbergt meerdere complexe persoonlijkheidsstoornissen dan alleen maar narcisme. De misbruikdynamiek in dit verhaal toont mij aan dat haar ex richting borderline uitgaat. Hoogstwaarschijnlijk is er een comorbiditeit met andere stoornissen. Deze man zit duidelijk ver in het spectrum.

We kunnen ons afvragen welk gedrag erger is, de berekende psychopaat of onderstaand gedrag? Geloof mij, het is voor onze maatschappij allebei even schadelijk. De verantwoordelijkheid ligt grotendeels bij justitie. Er wordt totaal geen rekening gehouden met mentaal misbruik. En wanneer er voldoende bewijzen voor slagen en verwondingen zijn, worden de klachten in de meeste gevallen geseponeerd.

Op het einde van het verhaal zal ik mijn bevindingen naar het slachtoffer uiten.

 

Mijn 30ste verjaardag.

“Ze is nog alleen, laten we haar koppelen”. Helemaal mijn type niet. Samen fourieren op scoutskamp en we hadden plezier. Nadien zoals gewoonlijk met den hoop nog eens afspreken en plots was er iemand die eindelijk voor mij zorgde. Hij ‘overwon’ me en ik werd verliefd.

We zaten altijd bij mij, maar nooit bij hem. De keren dat ik daar kwam ontdekte ik een aantal zaken die hij vlot kon uitleggen. En waarom zou ik hem niet geloven? Alles ging goed. Mijn ouders en broer zagen hem zitten. Ik betrapte hem op praten met andere vrouwen, maar vanuit zijn job als politieagent kon hij dat verklaren. Hij beloofde me van alles waardoor ik meeging in zijn verhalen. Zijn agressief kantje kwam soms naar boven, maar dat was te verklaren door de stress op zijn werk.

Zwanger eindelijk, maar hij kreeg stressaanvallen. Ik werd ’s nachts uit bed gehaald waarna hij uren naar mij stond te roepen …  de pot mayo die uit de ijskast viel.

Mijn fout. Had ik een hele dag gekuist, kwam hij thuis om alles opnieuw te doen. Het was niet goed. Discussie, want hij veegde alle vuil in de hoek of liet het toilet vuil achter, dat kon. Maar ik bleef de vuile dader in huis. Aan de alarmbel trekkend kreeg ik te horen dat zijn agressiviteit te maken had met een drankprobleem. Geen drank meer in huis, maar ook geen aandacht meer voor mij.

Thuiskomen en mij negeren. Komen slapen om 3 u. en dan zuchten omdat ik al sliep. Mij wakker maken om 4 u. om te zeggen dat het mijn fout was dat we geen seks meer hadden.

Hoe hard ik ook een gulden middenweg zocht, het kwam er niet. Bleek achteraf dat hij flessen wodka had verstopt, zelfs tot in de dakgoot. Hij dronk dagelijks bijna 3 flessen.

Kindje geboren, schat van een kind en gemakkelijk tot en met. Hij was de super papa in ieders ogen, want hij deed alles, wanneer er anderen bij waren. Thuis was ik op en leeg. Uitslapen werd mij beloofd, maar gebeurde nooit. En nog werd ik ’s nachts uit bed gehaald om tegen mij te roepen en te vloeken.

Genoeg familiefeesten, waar hij mij uitmaakte voordat we vertrokken en hij het zonnetje speelde als we toekwamen. Na al die jaren blijkt zelfs nu dat mijn broer en schoonzus hem steunden, want ik was de zure. Mijn relatie met mijn broer is kapot.

Was ik ziek dan was hij zieker. Stierf mijn beste vriend, dan was hij bijna ook dood geweest. Op de begrafenis werd ik zelfs teruggeroepen want ik had een taak tegenover mijn gezin. Die ene dag, echt die ene dag dat ik voor mezelf nodig had, kreeg ik een schuldgevoel toegesmeten.

De nachten dat hij mij uit bed haalde werden dagelijks in plaats van wekelijks. De nachten waarop hij zelfmoord dreigde te plegen werden ook dagelijks. En niet reageren betekende de dreiging dat hij onze zoon zou meenemen in zijn daad.

Mijn ouders steunden hem en ik zweeg. Tot het moment dat ik hen belde en zij zagen wat ik al 3 jaar had verzwegen. Kapotte deuren, meubels, muren, vloeren, en ik in angst.

Ze namen me mee naar huis want daar kon hij me niets doen. Ondertussen roofde hij het huis leeg en sloeg hij kapot wat er nog stond. Onze zoon kreeg ik niet terug en als ik iets zou ondernemen, zou hij zijn dienstwapen halen en me afmaken.

Klacht bij de politie werd intern afgehandeld want hij was nu eenmaal bij de politie. 2 maand na de vrederechter, bedreigingen. En toen ik de scheiding aanvroeg bleek hij plots het slachtoffer te zijn.

Ik zakte weg in een burn-out. Mijn werkgever was hard en vol onbegrip. Mijn vrienden geloofden mij niet, want ik was die sterke, vol vertrouwen, sociale dame.

We zijn nu 6 jaar verder. Hij heeft rechtszaken gespannen en gewonnen. Mijn advocaat wil mij geen geld vragen omdat hij zo ziek is van de oneerlijkheid. 5 jaar lang heb ik 99% van de tijd voor mijn zoon gezorgd en nu moet ik die afgeven. 5 dagen daar en 9 hier. Alimentatie is belachelijk weinig en het geld dat ik moet krijgen moet ik al smekend bewijzen. Ik lijk nooit te winnen.

Het heeft effect op hoe ik met mensen omga. Al wie me neerhaalt wil ik terechtwijzen en nog steeds win ik niet. Ik krijg mezelf niet groot. Na 4 maanden had hij een ander. Mijn zoon gaat niet graag naar haar want ze roept en ze maken ruzie. Ik heb eindelijk na jaren iemand in mijn leven, maar die verlaat me omdat mijn ex en kind te veel zijn. Zelfs als we uiteen zijn blijkt hij een macht te hebben waar ik niets aan kan doen. Vorig jaar ging ik met bewijzen naar de politie om klacht neer te leggen tegen pesterijen. Ik ging naar een andere zone zodat het eerlijk zou verlopen. Die agent lachte me gewoon uit. Mevrouw, moet ik een klacht indienen tegen te lange mails? Ik barstte in tranen uit en toen zag hij mijn angst, maar dan nog kon hij niets doen. Want enkel de klacht pesten op het werk bestaat en dat valt hier niet onder.

Ik probeer positief te zijn en mijn leven in eigen handen te nemen, maar ik lijk steeds te verliezen…

 

Mijn advies:

De meeste slachtoffers met kinderen bevinden zich in dezelfde situatie wanneer ze mijn praktijk bezoeken. Er is absoluut zeker iets aan te doen. Maar hier zien we de typische brainwashing. Slachtoffers worden door hun cluster B partner geprogrammeerd. De voedingsbodem voor misbruik ligt uiteindelijk bij de slachtoffers zelf.

Wanneer jouw ex jou na de scheiding nog steeds ellenlange berichten kan toesturen, dan is dit omdat jij hierop nog steeds reageert en dit toelaat. Je voedt hem nog volop.

En al deze slachtoffers hebben maar 1 goede reden waarom zij dit toelaten. Hun kind(eren).

Zij laten nog steeds misbruik toe, uit angst voor meer misbruik. Toch beschermen zij hun kinderen hier niet mee. Zij tonen hun kinderen alleen maar hoe zij zich later moeten laten misbruiken. Want de ouder toont zich een rolmodel voor emotionele afhankelijkheid.

In mijn begeleidingen leer ik jou strategisch denken. Hoe je uit de programmatie die de narcist voor jou heeft uitgetekend, moet weg stappen. Hoe je mentaal weerbaar wordt en zelfliefde kan ontwikkelen.

Het is een illusie om te denken dat je machteloos staat. Verandering kan enkel maar bij jezelf plaatsvinden.

Vechtscheidingen staan steeds onder leiding van cluster B profielen. Er zijn zowel mannelijke als vrouwelijke misbruikers. Dus er zijn zowel, vrouwelijke als mannelijke slachtoffers. De allergrootste slachtoffers zijn hun kinderen.

Lees zeker ook dit artikel: Slachtoffers van narcisme, cipiers van hun eigen mentale gevangenis.