Reacties over de interviews.

Het is meer dan uniek wanneer een narcist zijn hoofd boven het maaiveld uitsteekt. Hoge bomen vangen veel wind. De talrijke reacties op de interviews tussen Panter en mij zijn zwaar geëmotioneerd.

Panter triggert slachtoffers hier enorm mee. Hij is de kop van jut, de zondebok voor wat hen werd aangedaan door hun eigen narcist. Het zijn onverwerkte emoties die zich nu laten zien. Dit is heel normaal. Panter staat op het podium, de tribune, en hij vertegenwoordigt alle narcisten die hun ware aard tegenover hun naasten met alle macht verzwijgen.

Slachtoffers van narcisme hebben nooit van hun narcist ook maar één bekentenis gekregen. Het is dus onmogelijk om af te sluiten, dit moeten ze helemaal alleen doen, zonder hun ex.

Het is dan ook maar menselijk dat ze Panter zien als een substituut om zich op af te reageren. Maar het gaat meer over afreageren alleen. Ze verwerven extra inzichten door zijn antwoorden. Het is bijna niet te plaatsen hoe narcisten toch zoveel met elkaar gemeen hebben. Slachtoffers hebben jarenlang het gevoel dat ze in de schemerzone zitten tussen de werkelijkheid en een nachtmerrie. Zijn openbaring confronteert hen met de harde waarheid. Hoe kan een mens zo duivels zijn?

DEEL 3

Wat doet het met jou dat je partners zo van jou houden, voor je vechten en ten alle koste al die zeer en pijn doorstaan, in de hoop dat alles alsnog ooit goedkomt?

Ze ondergaan mentaal, zelfs fysiek misbruik en toch blijven ze voor jou door een vuur gaan.

Wat doet dit met jou? Hun pijn en hun verdriet?

Voel je enige waardering voor ze of net een bepaalde vorm van afkeer?

Vind jij ze zwak of bewonder jij hen? Welk algemeen gevoel blijft er bij jou over wanneer je aan je partners denkt?

Vele vragen, maar ben zeker dat jij dit perfect zal kunnen beantwoorden.

 

Panter zegt

Vroeger in mijn jeugdjaren heeft het zeer lang geduurd voor ik mijn eerste vriendinnetje had. Al mijn vrienden rond mij, of toch een poging om van die mensen mijn vrienden te maken, begonnen met meisjes te spelen. Ik had uiteindelijk geen vrienden en geen meisje.

Ik had ook nooit de moed om meisjes aan te spreken. Als ik er eentje zag ging ik lopen. Mijn eerste relatie was op 13 jaar. Nu zegt iedereen, wat? Zo jong en hij zegt dat het lang duurde!

Ik ben ermee samen geweest omdat een (vriend) het haar had gevraagd. Ik ben briefjes beginnen schrijven en op een tijd van 2 maanden heb ik ze nooit gekust of ermee gepraat. En als ik ze zag was ik zo bang. Vrienden van mij zijn dit tegen mij gaan gebruiken. Er werden meisjes op me afgestuurd om me te pesten en uit te lachen. Ze wilden dat ik er intrapte en dat deed ik ook. Ik wou zo graag wat de anderen allemaal deden. Maar dat zat er voor mij niet in. Toch heb ik mijn ex-vrouw leren kennen, op het einde van mijn 15 jaar. 11 maanden samen geweest en is een kusje op de lippen. Meer was het ook niet.

Ik speelde toen op hoog niveau voetbal. Iedereen begon uit te gaan en ik bleef thuis. Alles voor de sport. Ik zei toen al tegen mijn ex-vrouw op die leeftijd dat voetbal voor mij op nummer 1 kwam. En ja, ik heb dat met woorden tegen haar gezegd. Ik wou het maken als voetballer. Voor de rest was dat gewoon samenhangen met een aantal vrienden. Maar buiten dat was er in deze relatie nog niets.

Toen heeft ze het uitgemaakt. Ik vertel het in de tekst hoe ik het op die leeftijd zag. Ik stond alleen. Ik heb me 5 maanden opgesloten. Altijd op mijn kamer geweest als ik niet naar school was of gaan voetballen. Ik heb hier enorm van afgezien. Weer ben ik hiermee uitgelachen en gepest geweest.

Ik voelde me helemaal alleen op deze wereld.

Nu kom ik op een punt dat ik er weer wou bij horen. Als ik het voordien zag stond er een groepje vrienden in een cirkel. Ik stond aan de buitenkant. Toch proberen om erbij te horen. Als ze over een film bezig waren die de dag voordien op tv was, wou ik kunnen meepraten. Ook al had ik die niet gezien. Ze begonnen dingen te vertellen die er niet in kwamen en ik bevestigde alles alsof ik het ook had gezien.

En ook al was dat niet waar, ik begon eindelijk na jaren aandacht te krijgen. Ze lachten me ermee uit en begonnen dit meer en meer te vragen. Maar ik kreeg aandacht. Ik hoorde er precies bij. Achteraf bekeken (nu) maakt me dat razend.

Uiteindelijk begon ik zelf eens iets te verzinnen. En ik had hun aandacht. Ik denk dat ik er nooit heb bij gehoord. Maar had wel plots dat gevoel.

Na 11 maanden wou mijn ex-vrouw me terug. Vanaf dan zijn we 17 jaar samen geweest. Ik begon uit te gaan en zij mocht nog niet omdat ze te jong was. (Nog geen 16)

En ik ging maar heel af en te uit omdat ik met mijn voetbal zat. Ik begon aandacht te zoeken. En overal. Op school, de voetbal en in het uitgaan.

Ik heb altijd faalangst gehad omdat ik nooit goed genoeg was voor mijn vader. Dus deed ik harder mijn best. Hoe harder ik mijn best deed hoe slechter men vader me vond. Dan de drank er nog bij die mijn vader telkens binnenkapte. Ik mocht een topmatch spelen. Iedere supporter zei me dat. Maar ik kreeg mijne bak helemaal vol.

Ik werd ouder en ik deed mijn bakkes ook open. Met alle gevolgen vandoen. Ruzies en gaan lopen om geen slaag te krijgen. Ik heb me altijd slechter gevoeld als anderen. Minder waard. Maar ben beginnen zoeken naar oplossingen. En dat was liegen.

Ik begon een masker op te zetten en begon mondiger te worden. En ik weet niet hoe of waarom, maar dit lukte. Ik deed me anders voor. Ik kreeg aandacht. Veel aandacht. Tijdens het uitgaan flirtte ik. En de meisjes kwamen ook af.

Nooit eerder meegemaakt. Maar ik had een vriendin en ging ook niet verder. Tot na een 10de keer nee te zeggen ben ik gezwicht voor mijn eigen geflirt. Ik ben vreemd geweest. Ik had een meisje gekust en veroverd. En het strafste was dat het mij emotioneel niks deed. Het deed geen goed, geen pijn, geen spijt. Niks.

Wel had ik van, dit heb ik nu eens goed gedaan. Want mijn vrienden vonden dit fantastisch. Graaf en ik was plots niet meer de jongen naast de kring maar stond er middenin.

Ik heb dit nog een paar keer gedaan. Tot zelf 3 op een avond. En dat waren mijn veroveringen. Ik bekeek het als zoals een krijger die streepjes zet in zijn knots na elke dode. En dit waren mijn kerven.

Mijn ex-vrouw heeft dit nooit geweten. Wel dat ik flirtte. We hebben daar veel ruzie over gemaakt. En ik begon verhalen te verzinnen. Te liegen. Een dubbelleven te leiden. Ik heb toen ook terug in de tijd gedacht ‘van jij hebt mij destijds doen afzien’.

Het geflirt is nooit gestopt. Maar ik ging plots niet meer over de grens. Tot mijn relatie iets minder begon te gaan. Ik heb altijd alles opgekropt. Kon toen al niet over mijn gevoelens praten. Ik heb dit nooit gekund. Ik heb me er als het ware voor afgesloten.

Het flirten met de zus, de nicht, de beste vriendin. En ook al kwamen zij het zeggen, ik heb nooit de waarheid gezegd. Het was hun fout dat het was gebeurd. En ik kwam ermee weg.

Ik ben gevoelloos geworden en dat deed goed. Ik had geen stress meer. Het ging me goed af.

Thuis deed ik mijn best. Begon op haar in te spelen. Ik observeerde haar en gebruikte alles wat ze zei. En dit om mijn zin te krijgen. Om mijn leugens in stand te kunnen houden. En ik kwam ermee weg. Ik kreeg hier een goed gevoel bij. Ik die nooit iets had betekent. Ik begon gewoon mijn eigen leven te leiden. Mijn eigen ik.

Ben zwaar aan het uitweiden.

Dat vrouwen voor me vallen streelt mijn ego. En mijn vrouw was al voor me gevallen. Dat streepje had ik al. Dus ik was niet meer tevreden met hetgeen ik had. Ik had voeding nodig. Hoe meer ze hun best doen, vechten, etc, … hoe meer macht het me geeft. Hoe meer iemand zijn best doet des te minder ik mijn best moet doen. Want je creëert net het tegenovergestelde.

Maar het deed me niks meer. Ik heb zoveel gevoelens opzijgezet dat ik denk er immuun voor geworden ben. De macht, kracht die zij mij gaf om zich op een matje te presenteren heb ik ten volle benut. Dit was een bevestiging dat ik kon doen en laten wat ik wou. Ze bleef toch. Ergens bewonder ik dan wel mijn ex-vrouw. Ze heeft er alles aan gedaan om onze relatie te redden. Maar ik doe hetzelfde om zolang mogelijk die relatie vast te houden. En ik vond dat ik veel meer had gedaan. Want ik heb me altijd in bochten moeten wringen om eruit te komen.

Mijn ex-vrouw was heel naïef, te goedgelovig. Ze heeft het laten gebeuren. Nu gaan veel vrouwen kwaad worden. Maar ik kan dit zonder gevoel zeggen. Jullie hebben alles in de hand. Je geeft een narcist de macht en kracht. En hoe meer je smeekt hoe meer hij geniet.

Ik heb totaal geen afkeer van vrouwen. Ik zie ze nu als prooien. En nu nog steeds ben ik bezig. Ik heb geen relatie op het moment. Maar ik haal mijn streepjes nog steeds binnen. Maar dit keer is het anders. Ik wil dat het stopt. Dat het beter wordt. Maar ik ben te kieskeurig. Ik wil nog die ene goede, de laatste. Maar ik weet niet of dit bestaat. En als dat niet bestaat zit ik na een paar weken weer in hetzelfde schuitje.

Ik vraag geen medeleven, respect. Ik ben denk ik niet de grootste narcist. Maar heb genoeg van die ziekte in mijn lichaam om een echte klootzak te zijn. En het lijkt mij ongeneeslijk.