Interview met een narcist deel 2.

Deel 1 beviel iedereen

Ik krijg er veel respons op en mensen die met een narcist te maken hebben gehad, vertelden mij dat het interview onder de huid kruipt. Nog iemand anders vond het griezelig. Sommigen vinden het bewonderenswaardig dat hij zoveel inzichten over zichzelf heeft. Dan zijn er nog mensen die mij vertellen dat ik moet oppassen en dat ze er geen goed gevoel bij hebben.

1 ding is zeker. Iedereen wacht vol spanning op deel 2. Ik eerlijk gezegd ook!

Ook al ben ik zelf bij de ontwikkeling betrokken. Voor mij is dit een ware uitdaging en zal ik er, hoe het ook zal uitdraaien, veel van bijleren.

 

Interview deel 2

Ik: “Ken jij het gevoel van iemand te missen? Hoe ervaar jij dat? Wat mis je dan vooral bij die mensen?”

Panter: “Ik mis niemand. Toch geen personen. Ik mis aanwezigheid. Beweging rond mij. Dus als ik dan toch iets mis, is het een leegte van mezelf dat ik opvul door iemand te gebruiken. Dit kan mijn vriendin zijn die ik dan op dat moment heb of totaal iemand anders.”

Ergens tussen onze mails in merkt Panter op dat dit artikel wel wat teweegbrengt?

Hij volgt namelijk alles mee op Facebook en LinkedIn.

Ik vertel hem: “Voor die mensen is dit interessanter dan een goede serie op tv. Omdat zij eindeloos naar antwoorden zoeken. Ze krijgen die antwoorden nooit van hun narcist. Jouw antwoorden geeft hun de nodige inzichten.”

Volgende vraag.

Wat betekent jouw kind voor jou?

Ik: “Dit kan misschien wat moeilijk zijn om hierover te praten, maar zie mij als een biechtmoeder. Je hebt een kind. Wat doet dit met jou gevoelsmatig? Voel jij er een band mee? Bezorgdheid? Is daar ook geen gemis dan? Dit gedeelte zal moeders zonder adem zetten, afwachtende wat je hier gaat op antwoorden. Zo krijgen zij ook meer inzichten in hun eigen narcistische (ex) partner.”

Panter: “Voila hier gaan we. Ik heb een kindje van 6 en heb vanaf de geboorte geen band gevoeld. Heb in mijn geval een jaar opleiding genoten en heb zeer weinig tijd gehad. Maar zou ik de vraag krijgen of ik het anders zou doen! Mijn antwoord naar iedereen zou zijn JA. Maar eigenlijk niet. Ik zou weer hetzelfde doen.

Oké ik weet dat het mijn kind is. Jammer genoeg is dit ook weer een object. Nu zal je denken. Amai dit is hard. Mijn kind weent en ook hier weer kan ik, of weet ik niet hoe te reageren. Je pakt het wel vast omdat het zo hoort. Maar of je nu een kat vastpakt of je kind is eigenlijk hetzelfde. Laten we niet denken dat het nog steeds zo is. Op de leeftijd van +3 is dat wat beginnen wijzigen. Er komt interactie van je kind. Je kan er dingen mee gaan doen. Voordien kon dat niet en heb je er niks aan.

Mijn ex-vrouw heeft in de eerste jaren veel zorg gedragen voor mijn dochter. Ik deed enkel het hoognodige.

Je zal een narcist niet vaak alleen dingen zien doen met zijn kind. Ze nemen een derde of vierde persoon mee omdat ze niet genoeg aandacht kunnen geven aan hun kind. Want dat gaat ten koste van mijn eigen aandacht. Wil niet zeggen dat ik nooit iets doe. Maar je geeft je kind quality-time omdat het je kind blij maakt. Dat zorgt dat je kind de papa leuk vindt. En dat zorgt dat je kind je aandacht geeft. Maar te veel is ook niet goed want dan stoot je het af. Als je kind je leuk vindt streelt dat je ego. De mensen rond je zeggen dat je een goede papa bent. Als dat wegvalt is je kind je minder waard. Ik zeg hier niet waardeloos.

Het gemis: Bij een week om week regeling denk ik dat ik ze mis. Of dat echt is? Geen idee. Misschien ergens een beetje. Maar als mijn kind nu een week, 2 weken, 3 weken weg is, is dat hetzelfde voor mij. Wel verkondig ik tegen iedereen dat 1 dag te veel is. Dus velen zullen dit zien als niet missen. Wat waarschijnlijk te begrijpen is.

Je gebruikt ook met momenten je kind om iets gedaan te krijgen. Iets los te weken. Maar ik zou mijn kind nooit iets kwaad doen. En dan bedoel ik fysiek. Ik geef ook een strenge opvoeding. Als een leider over het gezin. Maar mijn liefde, moest die er zijn, bestaat uit praktische zaken. Dingen kopen, leuke dingen doen, …

Ik ga soms met mijn dochter in bed liggen als ze gaat slapen. Ik doe dit omdat ze dat vraagt. Ze vindt dit superleuk. En dat doet haar lachen. Dit doe ik enkel als ik er zelf zin in heb. En af en toe. Ik geef ze iets om naar uit te zien en ik bepaal wanneer ik dat moment geef. Oké, een kind bepaalt niet wat er gebeurt, maar de ouders. Maar bij mij zit daar een denkwijze in. Je geeft iets maar verwacht daar iets voor terug. In dit geval denk ik macht.

Mijn dochter is superlief en beleefd. En zo moet het. Want nu heb ik de lijn getrokken dat mijn dochter mijn spiegelbeeld is. Een slechte dochter is een stuk gezichtsverlies. En laat dat nu iets zijn wat ik kan missen. Maar ik kan niet zeggen dat mijn dochter iets tekortkomt. Toch, als het even teveel wordt doe ik mijn dochter zonder schroom naar men ouders voor ademruimte.

Als je nog vragen hebt. Dit is mijn eerlijke visie, antwoord.”

Ik: “Heb je antwoord in 1 ruk gelezen, zo boeiend. (thanks) Het komt volledig overéén met wat ik narcisten met hun kinderen zie doen. Maar wanneer ik jouw antwoorden lees, dan voel ik dat het vanuit je hart komt. Je zegt het zo eerlijk en je durft het ook voluit te zeggen. Dat waardeer ik enorm. Dit zullen de lezers ook waarderen, daar ben ik zeker van.

Ik voel in je antwoorden inderdaad de drive naar macht en controle, wat steeds de drijvende (overleving)kracht is van de narcist.

Maar ook schemert het gekende imagogevoel constant door. Deze vormen de rode draad in jullie bestaan en omgang met de samenleving.

Wat jullie in de kindertijd zo werd afgenomen, wordt later in veelvoud teruggenomen. Geen secundaire victimisatie meer!

Er lijkt wel een pact te zijn gesloten met het verleden dat het zich nooit meer zal herhalen. En ik zie eveneens de uitputting die de kop opsteekt. Wanneer we een rol spelen dan is dat ronduit vermoeiend. Daarmee verwijs ik dat je je dochter naar je ouders brengt wanneer het teveel wordt.

Mensen met narcisme zijn snel geestelijk uitgeput, dat is wat ik over het algemeen vaststel.

Je schrijft op een gegeven moment: “Je zal een narcist niet vaak alleen dingen zien doen met hun kind”.

Hoe ben je tot die informatie gekomen en hoe weet je dat dit typisch gedrag is van de narcistische persoonlijkheid?”

Panter: “Dat weet ik niet. Maar ik ben egoïstisch. Wat elke narcist is. Ik kan verkeerd zijn. Maar reacties zullen uitwijzen of ik gelijk heb of niet.”

Ik: “Ja klopt, elke narcist is een echte egoïst. Je bent niet onjuist.”

Tussendoor stuurt Panter: “Ik heb het artikel al 4 keer gelezen ondertussen. Dus lees het wel graag.”

Panter vervolgt: “Ik denk dat je verschillende soorten narcisten hebt. Het hangt denk ik af wat je eventuele partner toelaat. Want ik gebruik alles en observeer. Om dan de juiste dingen te doen.

Sommigen geloven me niet. Ik ben nu 5 jaar naar een psycholoog aan het gaan. Heb daar altijd alles ontkend. In die 5 jaar heb ik het misschien al 6 keer stopgezet. Ik ben ook nooit meer dan 6 keer achter elkaar geweest. Mijn uitvlucht was. Het kost geld. Nu even niet meer.

Bij wat ik in dit interview allemaal zeg heb ik niets te verliezen. Enkel mijn ego wordt gevoed, dat mensen uitkijken naar dit allemaal.

De psycholoog heeft narcist als stempel op mij geplakt. En ik ben van mijn mening dat je dat nooit kan doen. Je hebt enkel een vermoeden. Koorts kan je meten.

Mijn ex-vriendin kan dit allemaal bevestigen. Ze was erbij. Een ook zij is in het ziekenhuis beland door mij.”

Panter reageert op het feit dat ik hem vond vanuit zijn hart praten.

“Ik schrijf niet vanuit mijn hart. Jammer genoeg voel ik dat niet. Maar als ik rond mij kijk hoe mensen afzien, ben ik blij dat ik dat niet moet meemaken. Dit zorgt ervoor dat ik blijf wie ik ben op dat gebied. Geen stress, geen slecht gevoel. Maar ze noemen me (in de relatie) een gevoelloze zak. En ook dat doet me niks. Even weer charme boven halen en we kunnen weer even verder. Ik schrijf nu gewoon praktisch hoe ik dingen doe zonder na te denken.”

Ik: “Ook dit is interessant wat je mij nu vertelt. Dat je ex in het ziekenhuis is beland op een bepaald ogenblik. Wil je graag iets meer vertellen over haar ziekenhuisopname?

Moet je wel zeggen dat dit door velen zal gelezen worden en misschien herkent iemand dit die jou kent? Wil dit zeker toch benadrukken. Maar ik vermoed niet dat ik je handje moet vasthouden.”

Panter: “Ik ga hier inderdaad niet in detail treden. Het was op een moment dat ik werd vastgezet. Ik heb gereageerd. Eerst op de huisraad die eraan moest geloven. Volgende stap was mijn vriendin. Er is moeten genaaid worden.

Dit was voor mij even hard schrikken als haar. Ik wil dit niet, maar mijn verstand wordt uitgeschakeld.

Ben met haar naar het ziekenhuis gereden. Mijn woord (sorry) gezegd dat ik misschien al een miljoen keer heb gezegd. Maar dat is het enige dat ik kan zeggen. En dit is voor mij enkel een woord.

Maar wat ik dan gedaan heb moet ik weer goed maken. En ik heb gezegd dat het haar fout was. Omdat zij ervoor gezorgd heeft dat ik dit gedaan heb. Voor haar een litteken voor het leven. Voor mij de volgende dag al vergeten. Zelfs als ik naar haar keek. Ik weet dat wat ik deed verkeerd was. Dat dit niet hoort. Dat ik me schuldig moet voelen. Het komt niet dat gevoel. Het dringt niet door. Maar denk niet dat ik daar niet mee bezig ben. Besef is niet hetzelfde als schuld of spijt.”

Ik: “Mag ik wat je hierover schreef dan wel gebruiken?”

Panter: “Dat wel omdat dit vaag is. Kan alle kanten uit wat er gebeurd is.”

Ter informatie. Ik schreef eveneens artikels over of de narcist spijt heeft en of hij gevaarlijk is? Hier zijn de links naar mijn artikels. Is een narcist gevaarlijk? Voelt een narcist spijt?

(V)echtscheiding met de narcist.

Ik: “Vele van mijn klanten zitten in een (v)echtscheiding. In de meeste gevallen zie ik dat hun ex nog controle en macht op hen uitoefent. Dit laten ze uit angst toe om ergere situaties te vermijden. Herken jij dit? Ik herinner mij nu even niet of jij bent gescheiden? Het zou fijn zijn moest je jouw kijk daarop met ons willen delen.”

Panter: “Ik ben gescheiden. Wij zijn gescheiden via een notaris met onderlinge toestemming. Wij zijn denk ik 3 keer geweest. En heb steeds druk uitgeoefend. Niet om te scheiden. Maar om alles tegen te houden en te rekken. Ik ga hier gewoon een goede raad geven. Overleg altijd met anderen erbij. Bijvoorbeeld de notaris of advocaat. Want als ik alleen was met mijn ex-vrouw manipuleerde ik haar. Ik heb geen slechte zaak gedaan.

Maar tijdens de scheiding ben ik contact blijven behouden. Ook al was ik al met iemand anders bezig.

Ik heb als een schommel heen en weer bezig geweest. En de momenten dat ik verkocht was aan de nieuwe vriendin kreeg mijn ex-vrouw het meeste gedaan.

Heb wel altijd het woord gevoerd. Financieel heeft ze geen slechte zaak gedaan. Maar ik heb een mooi huis. En dat wou ik kost wat kost behouden. Dit was voor mij een gevoel van een overwinning. Elk stuk dat je naar jezelf kan toetrekken maakt je sterker. Vergelijk het met iemand met superkrachten dat energie van iemand steelt en gebruikt.

Hoe meer mijn ex me gaf, hoe sterker ik eruit kom. Maar ook mij kan je met de rug tegen de muur zetten. Maar dat rekt het hele proces. Ik geef op, of laat los als ik heb wat ik wil. Als mijn ex-vrouw niet zoveel toegevingen had gedaan, dan ben ik er zeker van dat het een vechtscheiding zou zijn geworden.

Dus een raad. Laat het financiële vallen en je bent er sneller vanaf.”

Ik: “Verfrissende informatie zeg. Dus begrijp ik het goed dat jij adviseert om financieel het onderste uit de kan niet te willen halen? De narcist met meer valuta naar huis laten gaan? Van het meeste gedeelte wat jij hier zegt geef ik eveneens dat als advies mee. Maar we doelen wel op een eerlijke verdeling. Dus die eerlijke verdeling gooit olie op het vuur, zeg je? Een woning en wat cash geld is een heel groot verschil, niet?”

Panter: “Wat mij bij blijft is dat ik doelen stel. Dat wil ik bereiken. En ik plooi niet voor ik deze heb. Ik zal daar ook alles voor doen en gebruiken. Al moet ik messen in de rug steken. Mensen kwetsen.

Als ik mijn slag haal is dit een overheersend gevoel. Steeds als mijn doelen bereikt waren heb ik losgelaten. Niet het contact. Want zelf nadien zat ik nog in haar leven. Maar de scheiding was een feit.

Materiaal is maar materiaal en kan vervangen worden. Maar bij mij draait het ook daar niet om. Het gaat om mijn zin, mijn wil.

Winnen is macht. Daar kan ik mee naar buiten. Verhalen vertellen. De andere partij slecht maken.

Maar het feit was dat ze er wel vanaf was. Ik zeg niet om je kaal te laten plukken. Het draait ook niet altijd om geld. Gezag is belangrijk en dat creëer je door je gelijk te halen.”

Hoederecht over je kind

Ik: “Hoe zie jij het verkrijgen van het hoederecht? Je ziet je kind week om week. Ging dit gemakkelijk? Ging je meteen akkoord? Of wilde jouw vriendin niet dat je co-ouderschap had? Kan je er inkomen dat mijn klanten niet willen dat hun narcistische ex de kinderen nog ziet?”

Panter: “Dat is bij mij heel gemakkelijk gegaan. En kwam ook van haar. Mijn doel was om mijn dochter bij mij te hebben week om week. Want ik heb dat recht. Dus hier kan ik ook niet veel meer over zeggen. Maar dit kan 2 kanten op. Stel dat ik ze maar een weekend wou en mijn ex wou week om week. Dan had ik dit niet afgegeven. Ik krijg wat ik wil.

Ik was goed voor mijn dochter. Dus geen idee van anderen hun ervaring. Maar zoals eerder gezegd, ik doe mijn dochter geen kwaad.”

Facebook vraag:

Iemand op Facebook vroeg: “Iets stoms, maar ik vraag het me al langer af. Als ik naar een thriller kijk of zo en het hoofdpersonage gaat door een hel, dan voel ik de frustraties, de angsten en het verdriet alsof ik het zelf beleef. Hoe zit dat bij een narcist? Zou je dat ook eens aan hem willen vragen. Kunnen ze meeleven met een film?”

Panter reageert hierop: “Ik zag daarnet een vraag over film. Ik kijk heel graag naar films. En ben met momenten helemaal in de film verdiept. Daarmee bedoel ik dat mijn volledige aandacht er naartoe gaat. Dan vergeet ik alles rond mij. Of ik de pijn van iemand voel? Nee! Ik kijk film maar voel geen film.

Ik voel wel spanning. Maar geen angst, medeleven. Voor mij is een film goed als er verhaal in de film zit. En het is niet echt, het is maar een film. Ik laat de emoties geen kans om bij mij binnen te dringen. Voor mij is een film een studieobject. Hierdoor heb ik aangeleerd hoe ik op bepaalde situaties moet reageren. Hoe ik op gevoelens moet reageren. En dat gebruik ik. En dan in sommige films reflecteer ik het naar mezelf. Ik heb geen voorkeur van genre. Ik kijk naar alles.

En toch heb ik ooit al eens een krop in men keel gehad tijdens een film. Maar dat blok ik nadien meteen af. Ik vergeet het nog voor de eindtekst weg is.

(Ik spreek voor mezelf, dus weet niet hoe anderen dit meemaken)”

Einde deel 2