Autisme.

Als er iets is dat veroudering ons leert, is het dat het leven te kort is om te proberen iemand te zijn die we niet zijn. Of: waarom het oké is om de gele boom in een groen bos te zijn. Zoals veel autistische en neurodivergente kinderen in het algemeen, groeide ik op met een acuut gevoel van tekort vanwege mijn verschillen.

Sommige van mijn meest traumatische herinneringen hebben betrekking op het verlamd staan op het schoolplein tijdens lunchpauzes, me opgesloten voelen in mijn eigen lichaam omdat ik nog niet in staat was om de sociale scripts te ontcijferen die andere kinderen lang daarvoor hadden geïnternaliseerd.

Soms verstopte ik me letterlijk achter een boom, in de hoop dat andere kinderen me niet zouden zien. Op andere momenten sloop ik de schoolbibliotheek binnen, op zoek naar een veilige haven in de ordelijke verhalen van boeken.

Dergelijke vroege kinderervaringen kunnen de wereld laten voelen als een fundamenteel onveilige plek, gedicteerd door ongeschreven regels die iedereen intuïtief lijkt te begrijpen, maar waar we op de een of andere manier nooit een kopie van hebben gekregen.

Later in het leven, als ons begrip van de sociale wereld groeit door ervaring, kan dit aanleiding geven tot een compensatiemechanisme dat maskering wordt genoemd.

Maskeren is in wezen een sociale overlevingsstrategie. Het zorgt ervoor dat we aspecten van onze identiteit onderdrukken of verbergen, in de hoop erbij te horen en te ontsnappen aan de pijn van isolatie.

Het is een innerlijke stem die zegt: “Als ik geaccepteerd wil worden door anderen (mijn collega’s, mijn baas, mijn partner), moet ik zijn zoals zij. Ik moet mijn verschillen verbergen, anders word ik afgewezen en in de steek gelaten.”

Het is als een eenzame gele boom in een groen bos die wanhopig probeert op te gaan in de omliggende bomen.

Dit is, zoals je je kunt voorstellen, vermoeiend.

Maskeren zorgt ervoor dat we onze behoeften en grenzen negeren. We kunnen na het werk een borrel met collega’s bijwonen omdat we bang zijn om verstoten te worden als we dat niet doen, terwijl we echt een rustige avond alleen nodig hebben. We zijn misschien bang om onze baas om flexibele werkregelingen te vragen omdat we niet als moeilijk willen worden beschouwd, terwijl ze misschien precies zijn wat we nodig hebben om op ons best te zijn.

Het is duidelijk dat de last niet volledig op het neurodivergente individu kan liggen om dergelijke angsten te overwinnen, terwijl er helaas op veel plaatsen daadwerkelijke repercussies kunnen zijn om af te wijken van de norm. Daarom is het zo belangrijk om een cultuur van psychologische veiligheid te creëren en rekening te houden met * alle * individuele verschillen – inclusief degene die je niet kunt zien.

Onder deze randvoorwaarden kan ook individuele genezing gaan plaatsvinden. We kunnen beginnen met het afzetten van onze maskers. We kunnen onszelf accepteren voor wie we zijn. We kunnen een leven gaan leiden dat is afgestemd op onze eigen waarden en behoeften, terwijl we ons nog steeds bewust zijn van de behoeften van andere mensen.

Ontmaskeren betekent keuzes maken die weerspiegelen wie we zijn, in plaats van ons gedwongen te voelen om keuzes te maken die weerspiegelen wie we denken dat we zouden moeten zijn.

Want die gele boom ben jij. Ik ben het. En we kunnen net zo goed de kleur van onze bladeren koesteren voordat de wind ze onvermijdelijk wegvaagt.

 

Alle credits voor deze prachtige tekst zijn volledig van de heer: Tristan Lavender uit Nederland. 

Je kan Tristan volgen op Linkedin via deze link: https://www.linkedin.com/in/tristanlavender/